|
Reisverslag Gambia & Senegal 2000
Op 17 oktober 2000 zijn wij, Franca en Peter met Annet en Kees vanuit Amsterdam vertrokken voor een rondreis in Gambia en Senegal. Aansluitend 6 dagen aan zee in Gambia.
Dag 1.
De vlucht naar Gambia duurde ongeveer 6 uur. Na ruim 3 uur vliegen kwam de Sahara in zicht. Een eindeloze vlakte met zand, althans zo zag het eruit op een hoogte van 10 kilometer. De kustlijn was te zien en soms enkele plukjes groen. Het vliegtuig begon langzaam te dalen en het wolkendek werd steeds dichter. Na verloop van tijd trok de bewolking weg en kwam het vliegveld van Banjul in zicht. De zon brak door en het zag er veel belovend uit. Langzaam taxiede het vliegtuig naar zijn eindpunt. De deuren gingen open en toen wij buiten waren overviel ons de warmte. Ook daar waren wij voor gekomen. Nadat we de koffers hadden opgepikt en de paspoort en douane formaliteiten hadden vervuld ging het naar de bus. Dacht even dat deze niet zou vertrekken, immers de ruiten waren gekit en hij leek in vervallen toestand. Echter de chauffeur nam plaats achter het stuur, starte de moter en het wrak kwam in beweging. Niets mis mee, hij ( de bus) deed wat hij moest doen. Hier en daar zaten de aapjes in de boom naar ons te kijken.
Na ongeveer 40 minuten stopte de bus bij de ingang van het Senegambia hotel. Inchecken en we werden naar de kamer gebracht. Zag er schoon en netjes uit. Goed hotel naar de maatstaven van het gastland Gambia.
Koffers uitgepakt, zomerkleding aangedaan en naar buiten om even te relaxen met een drankje. De dames ( Franca en Annet) zagen een vrouw lopen met diverse soorten fruit en wilde wel wat fruit kopen. Wij Peter en Kees uitgelegd wat de koers was, zodat zij wisten wat ze betaalde voor het fruit. Na 10 minuten kwamen zij terug met fruit en vertelde dat het spotgoedkoop was. Wij vroegen hoeveel heb je dan betaald. Zij gaven antwoord en vielen van onze stoelen. Die vrouw heeft haar dag van haar leven gehad. U begrijpt wel dat de dames veel te veel betaald hebben. Voor de prijs die zij hebben gegeven kun je een vrachtwagen vol fruit kopen. Ondanks dit hebben we allen enorm gelachen.
Na aankomst in de tuin wat gedronken
Even een kijkje nemen op het strand en de eerste indruk was goed. 's Avonds ging de poort dicht en kon je niet op het strand. Bewaking was overal aanwezig. Dit om de gasten van het hotel te beschermen tegen personen die op het terrein niets te zoeken hebben zo werd ons verteld. Rondje gelopen over het complex en een bar opgezocht na het eten. Zag er allemaal prima uit. Rond middernacht het bed opgezocht voor een goede nachtrust.
Dag 2.
Op 18 oktober 2000 onze reistas voor de rondreis ingepakt en de andere spullen in de koffer gedaan. De koffers van ons en medereizigers werd in een ruimte geplaatst bij de ingang. Bewaking aanwezig. Na het ontbijt, wat goed was naar de uitgang gelopen waar de gidsen Ousman en Sheriff ons stonden op te wachten voor de rondreis. De rondreis werd uitgevoerd met twee minibusjes. We hadden allen voldoende ruimte. Eerste plaats was Serrakunde en een mannetje kwam in de bus voor geld te wisselen. Dit tegen een zeer redelijke koers. Serrakunde is een plaats met smalle straatjes, stoffig en armmoedige huisjes. De bevolking is uitermate vriendelijk. De bus zette koers naar de ferry. Daar aangekomen moesten wij wachten totdat deze was aangelegd. In de tussentijd het schouwspel bij de haven aanschouwt. Zeer kleurrijk en de lokals die te voet waren stonden te wachten achter een hekwerk. Eerste indruk was, het lijkt wel een gevangenis. Nadat de ferry was aangelegd kwam er van alles af tot koeien aan toe.
Het ontschepen van de ferry
Na het lossen konden wij op de ferry en nadat hij volgeladen was vertrok deze naar Barra aan de overzijde van de Gambia rivier
Na ongeveer 40 minuten varen legde de ferry aan in Barra. Op de ferry met een aantal mensen een praatje gemaakt en tussentijds alles bekeken wat er zoal op de ferry mee ging. Aan de overzijde iedereen in de bus op weg te gaan naar Sitanunku. De wegen waren over het algemeen van zand en er stonden plassen met water in de kuilen. De chauffeur reed hier behendig omheen.
Een aantal vrouwen waren de rijstvelden aan het bewerken en zwaaide naar ons. Aangekomen in een bananenplantage welke eigendom was van een Ghaneese familie.
De bananenplantage
Onderweg zie je veel vogels in alle kleuren. Gambia is een echt vogelland. De busjes reden verder om aan te komen in een kleine plaats alwaar wij overstapte in open karren. Deze karren reden ons door de busch over smalle stoffige wegen. Soms zag je een aapje in de boom. Na ongeveer 30 tot 45 minuten aangekomen in een camp, gelegen aan zee. Aldaar was ons lunch restaurant gevestigd. Lunch was prima en de dames voerde diverse dansen uit op primitieve instrumenten, zoals een jerrycan. Uiteraard werden wij uitgenodigd om mee te dansen. Ieder op zijn eigen wijze.
Na verloop van tijd met dezelfde karren weer terug naar de busjes. Hebben met z'n allen veel plezier gehad. Vervolgens zetten de busjes zich in beweging richting grens. De reisleiders vroegen ons om bij de grens geen foto's te maken om problemen te voorkomen. Zij gingen inkopen doen van het geld dat wij allen gegeven hadden. Hiervoor kochten zij zeep, kleding en andere spullen die de armen konden gebruiken. Sommige reisgenoten hadden T-shirts van huis uit meegenomen om weg te geven.
Nadat we de grens waren gepasseerd reden we Senegal binnen. Opvallend was dat je duidelijk kon zien dat je een ander land binnen kwam. In het verleden stond Gambia onder Engelse invloed en Senegal onder de Franse. Je kunt zeggen dat in Senegal alles met de Franse slag gedaan is en word. Dit in tegenstelling met Gambia. Echter dit maakt deze reis leuker. Vroeg in de middag aangekomen in Toubakouta, hotel Keur Saloum. Elk koppel had zijn eigen hut met airco.
Hotel Keur Saloum
Nadat wij ons hadden opgefrist en omgekleed naar de bar om wat te drinken. Ons werden oesters aangeboden die wij burgermeester maakten. Heerlijk. Het diner smaakte voortreffelijk onder het genot van muziek. De avond met de nodige drankjes doorgebracht.
Dag 3.
Om 7.00 uur ging de wekker en in een mum van tijd stonden wij naast ons bed. Na het ochtend ritueel om 8.00 uur naar het ontbijt. Dit bestond uit koffie, baguette met jam. Dit ontbijt stelde niet veel voor. De reis werd voortgezet naar een weekmarkt alwaar je voor redelijke prijzen houtsnijwerk kon kopen. Dit was een leuke markt en het was rustig. Alle tijd om inkopen te doen als je dit wilde.
Annet en Kees en wij hebben daar enige souvenirs gekocht.
Je zou het haast gratis geven aan Annet.
De reis werd voortgezet naar de zoutmeren in Kaolack. Voordat wij daar aankwamen een roadblock van Militairen of Politie. Dit oponthoud duurde niet al te lang. De reisleider vertelde dat hij zijn pen moest afgeven, hoezo corrupt. Zolang het bij een pen blijft is er niets aan de hand. Onderweg zie je oude auto's volgeladen met mensen en pluimvee. Het zijn meestal de afgedankte auto's uit Europa die daar opgeknapt worden voor gebruik. Het is een soort recycling van oude auto's.
Alvorens aan te komen bij de zoutmeren, eerst een nederzetting bezocht van oude huisjes in een kraal. Aldaar werd aan het dorpshoofd de nodige geschenken uitgereikt. Wij mochten alles zien en er werd voldoende uitgelegd over het leven in deze gemeenschap.
Moeder met kinderen in haar hut
Na afscheid genomen te hebben doorgereden naar de zoutmeren, de zon schitterde in het water en de pelikanen deden zich tegoed in het water. Als je dit ziet, vergeet je de armmoede om je heen.
Op de een of andere mannier lijken de mensen gelukkig met wat ze hebben. Of dit werkelijk zo is zal altijd een vraag blijven. Je kunt niet de gedachten van de mensen lezen.
We vervolgen onze reis naar Hotel Le Relais. Hier hadden we de beschikking over een bungalow, een 2 onder een kap. Zeer fraai gelegen en uiteraard een zwembad waar wij allen gebruik van maakten. Heerlijk om te zwemmen op een warme dag. De lunch was voortreffelijk. In de namiddag kwamen er paarden met een sulky voorrijden. Dit voor een stadsrit. Nadat ieder zijn plaats had gevonden zette de stoet zich in beweging. Voorrang werd verleend door de overige weggebruikers. Onderweg zag je van alles, nee geen luxe, puur armmoede en er lag van alles aan de kant van de weg. Een stop op een binnenplaats met allemaal kraampjes met handwerk. Wie wat wilde kopen kon zijn of haar gang gaan. Vervolgens naar een overdekte markt waar mensen zaten te werken onder een enkel lampje. Een foto nemen was onmogelijk vanwege de weerstand van de werkers. Dit is begrijpelijk als je bedenkt dat je zelf in hun situatie zou zitten. Veilig was het er niet en zeker niet om aldaar alleen te lopen. De paardjes zette zich in beweging en via overige winkels, uitstalling op straat weer naar het hotel. Diner in het hotel en de avond op gebruikelijke wijze doorgebracht.
Meubel boulevard
Dag 4.
Voordat de wekker ging al wakker, gewassen en aangekleed. De frisse ochtendgeur opgesnoven en om half zeven ontbijt. De reis ging naar Sapu om met de ferry naar Farafeuni te varen. Dit was een tocht van ongeveer 2 uur met lunch aan boord. De bus stond ons op te wachten aan het einde van de boottocht. Via een niet al te beste weg naar de Stone circles of Wassau.
Stone Circles of Wassau
Bij de ingang speelde kinderen op een instrument. Na deze bezichtiging dezelfde weg terug en met de boot overgezet. Omdat de busjes niet gelijktijdig aankwamen en het inmiddels pikdonker was, bleef de boot wachten op de bus die iets later aankwam.
Bij aankomst in het camp werden de hutten toegewezen. Dit was zeker geen luxe maar meer een belevenis. Het buffetdiner was voortreffelijk.
Laat in de avond werden alle hutten ontdaan van insecten met de spuitbus. De klamboes werden opgehangen, want zonder deze kun je niet veilig slapen vanwege de muggen en kans op malaria.
's Avonds was er een dansvoorstelling door lokals.
Dans en muziek
De slaapplaatsen
Na de nodige drankjes het bed opgezocht, het was een lange dag.
Dag 5.
Het gezang van de vogels maakte mij wakker. Opgestaan en naar buiten. Heerlijk weer. Aan de waterkant waren de wevervogels druk bezig met hun jongen te voeren. De boot lag aan de wal en genoot van de rust om mij heen. Nadat allen klaar waren voor vertrek aan boord voor het ontbijt. Langzaam zette de boot zich in beweging voor een tocht over de Gambia rivier. Langs de oevers zag je apen druk bezig. Op een breder stuk van de rivier waren enkele nijlpaarden met een jong. De boot vaarde er niet naar toe i.v.m. de veiligheid. Een nijlpaard met jong kan agressief zijn zo werd verteld.
Kees op de uitkijk en Annet geniet
Alleen het geluid van de motor was hoorbaar, verder stilte en het gekabbel van het water tegen de boot.
Na deze tocht met de bus verder naar Georgetown alwaar wij uitleg hebben gekregen over het verleden van deze plaats. Taxi's die de lokals vervoerde stonden klaar, kippen op het dak, auto vol en rijden maar. Ook zij komen aan op de plaats van bestemming. Vervolgens een dorpsschool bezocht. Toen wij arriveerde waren de kinderen op weg naar huis. Een van de onderwijzers riep de kinderen terug en zij kwamen ook terug. Hoef je in Nederland niet te doen. De schoollokalen bezocht en uitleg gekregen over het onderwijs.
Schoollokaal
Onderweg nog een lekke band gehad. Geen probleem, wij hebben ons wel vermaakt. Verder gereden tot bij de ferry voor de oversteek. Deze ferry, bevestigd aan kabels moest met handbediening overgetrokken worden. Geen probleem, er waren voldoende personen aan boord.
Aan de oevers veel wevervogels die druk bezig waren met het voeren van hun jongen.
Vervolgens naar hotel voor de overnachting
Dag 6.
Na het ontbijt een dorpje bezocht. Een vrouw was bezig de rijst fijn te stampen. Een van ons heeft getracht dit ook te doen. De paal die de vrouw gebruikt weegt behoorlijk zwaar. Zal wel een handigheidje zijn om dit goed te doen. Het is echter geen licht werk.
De rijst fijn stampen
Een hut in het dorpje
De vrouwen waren bezig met de was en anderen haalde water met een emmer uit de put. Dit dorp zag er netjes uit en in tegenstelling tot andere dorpen hadden de bewoners het beter.
Hier kreeg je een goede indruk hoe de plaatselijke bevolking leeft. Leuk dorp om te bezoeken. De weg vervolgd voor de volgende oversteek met een ferry. Onderweg zagen we gevangenen die het land aan het bewerken waren. De bewakers stonden op de uitkijk. Bij de ferry was het vrij druk, hier konden ook vrachtwagens overgezet worden. De weg vervolgt, uiteraard over zandwegen tot we bij een dorp aankwamen. Allen uitgestapt om overgezet te worden voor een lunch. Dit bootje was klein. Aan de oevers waren vrouwen bezig met de was. Nadat we de overkant hadden bereikt de lunch. Deze was voortreffelijk.
Na de lunch verder gereden en onderweg gestopt bij mensen die in het water bezig waren. Zoals gebruikelijk zie je vrouwen met manden op hun hoofd lopen.
Vrouwen langs de weg
Na deze fotostop doorgereden naar Tendabe camp. Hier was het vrij druk. De kamer die ons werd toegewezen was spartaans en een kikker zat onder het bed. Geen wonder, de deur had een vrij grote opening aan de onderzijde. Kleine beestjes konden gemakkelijk de kamer met ons delen. In de late namiddag in smalle bootjes naar naar de overzijde van de rivier gevaren. Daar zijn veel kreken en smalle watergangen. Hier leven veel vogels en reptielen. Helaas hebben wij er niet veel gezien. Tijdens de oversteek zagen wij een vrij grote slang de overtocht maken. De bootsman ging niet naar de slang omdat dit gevaarlijk was zo vertelde hij. Een slang kan gemakkelijk in de boot komen als je er te dicht bij komt. Pelikanen waren er talrijk op het water. Ook zij wilde hun buik vol hebben voor de komende nacht. De vogels en reptielen in de mangrove konden niet goed gefotografeerd worden, althans niet duidelijk. Na aankomst in het camp het diner gebruikt.
Met de boot naar de kreken
Zilverreiger in de boom
's-Avonds de nodige drankjes genuttigd en terug geblikt op de afgelopen dagen. Moe maar zeer tevreden het bed opgezocht. De kikker lag ook in ruste onder het bed.
Dag 7.
Na het ontbijt een tocht gemaakt in de omgeving van het camp. Op bepaalde plaatsen had je een prachtig uitzicht. Pelikanen in een boom is een raar gezicht. Deze grote vogels horen gevoelsmatig niet thuis in een boom. Toch was dit hun thuishaven. Leuke tocht en na aankomst in het camp de bagage ingeladen in de busjes. De weg vervolgt naar het hotel. Onderweg nog enkele stops gemaakt, o.a. bij een termietenheuvel.
Termietenheuvel
In de late namiddag aangekomen in het Senegambia Beach hotel. Nadat wij ons hadden ontdaan van alle stof, gewassen en schone kleding, up naar de bar voor een verfrissing. Wat smaakt dat heerlijk na weer een warme dag.
Annet en Franca aan de cocktail
Na het diner rond middernacht het bed opgezocht. Wetende dat we nog een week voor de boeg hebben om uit te rusten aan het strand en te genieten van de zon, bier, cocktails en het eten.
De laatste week.
's-Morgens niet te laat op, eerst even zitten op het terras en de vogels gevoerd. Ontbijt met koffie, nemen er alle tijd voor. Langzaam naar het strand, bedje parasol en wie doet ons wat dachten wij. En ja hoor, de eerste verkopers dringen zich aan ons op om van alles en nog wat te verkopen. Resoluut nee zeggen. Doe je dit niet, dan blijven ze komen. Vrouwen op het strand met fruit, hier kun je heerlijk fruit kopen. Zij dringen zich niet op en als je wat wit, geef een seintje en ze komen. Nu echter niet voor de prijs die Annet en Franca de eerste dag hebben gegeven.
Ik, Peter loop naar het water in de hoop dat het niet te koud is. Het water is heerlijk en voor de meeste mensen zelfs warm. Ben zelf geen water liefhebber maar dit beviel prima.
's-Avonds het hotel verlaten om uit te gaan eten. Er zijn talloze eet-tenten en restaurants om je buik te vullen. Van een pizzeria tot een libanees restaurant.
Op een ochtend komen we op het strand en wat schetst onze verbazing, overal stonden lage palmboompjes en er lag geen papiertje op het strand. Super schoon. Wat bleek, de President kwam een bezoek brengen, vandaar de palmboompjes. Wij hebben de President niet gezien, zijn immers hier voor vakantie, niet om hem te zien.
In het hotel was er een conferentie van Afrikaanse landen, twee dagen. Diverse hoogwaardigheids bekleders waren in het hotel. Volstrekt onbekende voor ons. Buiten het hotel stonden vrij prijzige autos met een nummerbord van de VN. Ik heb dit gadegeslagen en mijn bedenkingen gehad. Een persoon in een auto die een normaal mens niet zal rijden in dit land. Geen wonder dat er afkeer bestaat tegen dit soort organisaties. Althans ik heb ze wel.
Mijn gedachten gingen terug naar mijn jeugd en weet nog dat ik de zilverpapiertjes spaarde. Deze werden ingezameld en de nonnen vertelde dat dit was voor de armen in Afrika. Nu 50 jaar later is er nog steeds niets veranderd. Nee ook de VN kan het probleem niet oplossen.
Bij de uitgang van het hotel staan de gidsen die je overal mee naar toe willen nemen. Een meerdaagse trip of een dagtrip. Zij staan onder een afdak en zijn de officiele gidsen van het land. O ja er zijn ook andere die dit doen, echter of deze betrouwbaar zijn is de vraag.
Strand bij Senegambia Beach hotel Kololi
Op een dag waren er kleine bootjes op zee. Mannen hadden de vislijnen op het strand vast en middels de bootjes en het naar elkaar toelopen met de vislijnen werd de vis gevangen. Een karige opbrengst was het resultaat.
De vis opbrengst na uren van zwoegen
In de tuin van het hotel kom je apen tegen, de gieren vliegen dagelijks boven je en aan vogels geen gebrek. Om te relaxen is dit een prima hotel. Grote tuin met een zwembad. Het zwembad is nu geheel gerenoveerd. Toen wij er in 2000 waren was dit nog niet het geval.
Apen in de tuin.
Hotelkamer
Wanneer de laatste dag is aangebroken en de terugvlucht voor de deur staat, nemen wij nog niet graag afscheid van Gambia. Terugkijkend moet ik bekennen dat dit een bijzonder aardig en leuk land is. Vrolijke en kleurrijke mensen. Zij leven het hele jaar in een temperatuur die wij warm noemen. Dit kleine land, omsloten door Senegal is het bezoeken meer dan waard. Sta open voor hun cultuur, de mannier van leven en vergeet de luxe die wij thuis hebben. wanneer ieder te eten heeft en schoon drinkwater in dit land, dan kun je zeggen dat de mensen gelukkig zijn. Er zijn veel slechtere plaatsen en landen op de wereld dan Gambia.
Gambia is een fantastisch land om een vakantie door te brengen. Ga een rondreis maken naar het achterland en toon respect voor de inwoners van dit land. Je krijgt er zoveel voor terug. In Nederland hebben we alles wat we maar willen, op de meeste plaatsen in de wereld is dit niet zo. Zijn wij gelukkiger dan zij ?
Na terugkomst in Nederland, koud en regenachtig. Moeten wennen aan de temperatuur. Franca werd na een week ziek, kreeg koorts en de huisarts dacht dat het griep was. Na het weekend niet minder en hem laten komen. Vertelde dat het mogelijk malaria zou kunnen zijn. Verteld waar we geweest zijn. Volgens hem onmogelijk en op aandringen naar het ziekenhuis. Resultaat Malaria tropicana. Wat is Franca ziek geweest. Heeft 9 dagen in het ziekenhuis gelegen en was na een half jaar weer fit.
Wij hebben alle noodzakelijke inentingen gehad en tabletten voor malaria. Dit geeft geen garantie dat je geen malaria oploopt.
Peter & Franca Hopstaken
Naar boven |
