11 en 12 december 2008

Na het ontbijt in het Courtyard by Marriot hotel met de shuttle bus naar schiphol gebracht. Voordat wij bij de balie arriveerden kwam een hostes van Fox ons al tegemoet gelopen om de reisbescheiden te overhandigen. Na het inchecken bij Cathy Pacific hadden we meer dan voldoende tijd op schiphol. De vlucht van Amsterdam naar Hongkong vertrok om 13.15 uur en na 11 uur en 20 minuten vliegen landen we op de luchthaven van Hongkong. Aldaar een overstap op de vlucht naar Saigon ( Ho Chi Minh stad) en om 10.35 uur lokale tijd stonden we op de luchthaven in Saigon. Koffers van de band, door de paspoortcontrole en even geld wisselen bij het wisselkantoor. Voor € 200,- hadden we ruim 4.238.000,- Dong. Je bent gelijk miljonair. Buiten stond Dinh met het bekende Fox bord en het was duidelijk waar we ons moesten melden. Mike vinkte de lijst af totdat alle medereizigers aanwezig waren. Klein stukje lopen en de koffers alsmede alle personen konden in de bus. Het reisgezelschap bestond uit 27 personen alsmede Mike de Nederlandse reisleider, Dinh de Vietnamese reisleider, Chau de chauffeur en Dung de assistent van de chauffeur. De bus zette zich in beweging en Saigon kwam snel in beeld. Saigon is een stad waar de inwoners zich verplaatsen op brommers. De stad wordt er mee overspoeld. Echter ook dit went snel en de bus stopte in District 1 ( het oude centrum) bij hotel Huong Sen. Nadat wij onze kamersleutels hadden gekregen konden we ons opfrissen. Rond de klok van 14.00 uur zijn wij even de benen gaan strekken en naar het Operagebouw gelopen. Dit gebouw stamt uit het jaar 1897 en is gebouwd onder architectuur van de fransman Ferret Euqene. Op het buitenterras aan de achterzijde hebben we een kop koffie gedronken. Prima koffie voor een redelijke prijs 42.000 Dong per kop. Praatje gemaakt met een van de medewerkers. Na de koffie verder gelopen en de Ho Chi Minh City Hall bewonderd. Om 17.00 uur werden we verwacht op het dakterras in het hotel voor de eerste bijeenkomst en om nadere uitleg te krijgen over de rondreis. De fooienpot werd gevuld á € 175,- per persoon. Hierin is opgenomen de fooien voor de chauffeur, de assistent en de Vietnamese reisleider alsmede 13 lunches,overige entree gelden en de fooien voor onderweg. Prima regeling en allen waren het snel eens over het bedrag. Na de bijeenkomst het gezamenlijk welkomstdiner en na afloop de stad ingelopen. De massa’s brommers leken alsmaar rondjes te rijden langs de rijkelijk versierde hotels en winkels met kerstverlichting. Met Paul naar het Rex hotel gelopen om foto’s te maken en op het dakterras nog wat gedronken. Daarna naar het hotel gelopen. Het was een lange dag en wij zijn toe aan een goede nachtrust.

Operagebouw in het centrum van Ho Chi Minh stad.

13 december 2008

7.00 uur werden we gewekt. Omdat we al om 8.10 klaar waren voor vertrek hebben we op straat het verkeer, zijnde brommers, brommers en nog eens brommers gade geslaan. De mensen vervoeren van alles op een brommer, niets is te dol. In de ogenschijnlijke chaos is er toch orde. Om 8.30 uur vertrokken voor een sitescène in Saigon. Eerst hebben we een bezoek gebracht aan een Chinese tempel genaamd "Thien Hau" of tempel van de Hemelse Dame. De tempel is toegewijd aan Thien Hau, beschermgodin van de zeevaarders. Gebouwd in 1835 door Kantonese Chinezen. Het bijzondere aan de tempel ( geen pagode) is de vele figuren die zich aan de bovenrand van de tempel bevinden. Vervolgens naar de Cholon markt gegaan. In deze immense voorstad van Saigon wonen ongeveer een miljoen Vietnamezen van Chinese origine. Cholon is een soort Chinatown in Saigon. Op deze gigantische markt kun je alles kopen met uitzondering van pluimvee, omdat dit verboden is sinds de uitbraak van de Sars ziekte. Je ziet er van alles, vrouwen die verse vis verkopen, kruiden, specerijen, kleding, vlees, koffers, honden om te eten, fruit, gedroogde paddenstoelen, gedroogde zeepaardjes en wat al niet meer. De markt is het domein van de vrouw. Wij hebben geen man gezien achter de kramen en stalletjes. Soms ligt een vrouw in haar kraampje te slapen. Je zou hier uren kunnen doorbrengen en dan heb je nog niet alles gezien. Na de markt naar het War Remnants Museum, gelegen in District 3 aan de 28 Vo Van Tan. Entree is 15000 Dong p.p. Het museum is geopend sinds 4 september 1975 en laat de vuile oorlog zien die Amerika is begonnen tegen Vietnam. Wanneer je de verschillende tentoongestelde foto’s bekijkt wordt je wel erg stil van binnen. De meeste indruk op ons heeft gemaakt de gevolgen van Agent Orange, het ontbladerings spul. In onze ogen is dit een misdaad tegen de menselijkheid. De tijgerkooien maken tevens grote indruk op ons. Uit respect tot de Vietnamese bevolking hebben wij hiervan geen foto’s genomen. Tijdens de Vietnam oorlog zijn 3 miljoen Vietnamezen omgekomen waaronder 2 miljoen burgers, 2 miljoen mensen zijn gewond geraakt en 300.000 zijn vermist. Nu wij dit zo schrijven zien we nog de angstige gezichten van de Vietnamese mensen op hun gezicht waarvan de foto’s hangen in dit museum. Ook dit hoort bij een rondreis door Vietnam. Het verleden verteld over de toekomst van dit land. Nadat ieder in de bus was gestapt, vertrokken naar het river-site restaurant, gelegen aan de Saigon rivier alwaar we een voortreffelijke lunch hebben gehad. Op de Saigon rivier zie je de bootjes varen met diverse goederen aan boord. De waterhyachinten drijven langzaam af naar zee waar zij zullen afsterven. Bij het restaurant waren mannen bezig de kerstversiering aan te brengen in de bomen. Het volgende bezoek was aan een zogenaamd lakwerkfabriekje in Saigon. Hier werken gehandicapten mannen en vrouwen. Zij maken prachtige artikelen, ingelegd met stukjes eierschalen of parelmoer. Na het polijsten, verven en weer polijsten ontstaat het eindresultaat. De arbeidsomstandigheden kun en moet je niet vergelijken met Nederland. Velen zitten in een hurkhouding te werken, het lijkt wel een natuurlijke houding van de Vietnamees. De arbeiders zijn vriendelijk en het is geen enkel probleem om foto’s van hun te maken. Uiteraard kom je naar buiten via de winkel, waar je voor een zeer redelijke prijs handgemaakte artikelen kunt kopen. Het paleis van de Hereniging, gebouwd in 1966 en gelegen tegenover een park, is niet meer in gebruik. Dit paleis verkeerd in perfecte staat, het is nu een monument. In dit paleis heeft de Vietkong de macht overgenomen van het voormalige Zuid Vietnam op 30 april 1975. Via het tegenover liggende park alwaar de lokale bevolking elkaar ontmoet, meestal de jeugd, doorgelopen naar de Kathedraal Notre Dame, welke is gebouwd tussen 1877 en 1880. Het is een markant gebouw in het centrum van Saigon, echter van binnen is de kerk sober uitgevoerd en geen bezoek waardig. Aan de rechterzijde van de Kathedraal ligt het hoofdpostkantoor. Dit gebouw is zeker een bezoek waard. Het is een van de parels van de Franse koloniale architectuur. Dit postkantoor, wat van binnen lijkt op een treinstation is gebouwd tussen 1886 en 1891. Op het plein, voor het postkantoor liep een Vietnamese vrouw met een bamboe stok op haar schouder met aan ieder uiteinde een mand met bananen. Foto’s maken was geen probleem totdat zij door had dat meerdere dit wilde doen. Voor een kleine vergoeding wilde zij wel poseren. Dorien, een reisgenote heeft deze manden op haar schouder gehad en vertelde dat het nog best zwaar is om dit te dragen. Als je de Vietnamees hiermee ziet lopen lijkt het wel of het vederlicht is. Het centrum van Saigon ( District 1) is de plek waar je nog veel oude koloniale gebouwen uit de Franse tijd ziet. Het is een geweldige stad op een paar dagen te verblijven en toch zul je lang niet alles kunnen zien. Rond de klok van 16.15 uur weer terug in het hotel. Vanavond zoeken we zelf naar een restaurant om te eten. Het pinnen is geen enkel probleem. Je kunt maximaal 2.000.000 Dong pinnen, wat neerkomt op ongeveer € 85,-. Dus je denkt veel geld op zak te hebben en naar onze maatstaven is het weinig. ’s-Avond in restaurant Ciau gegeten. Het restaurant ligt vlak bij het hotel in een straatje niet ver van het Rex hotel. De prawn ( grote garnaal) koste 145.000 Dong en een tiger bier 45.000 Dong. Franca heeft samen met Marianne een fles witte wijn besteld voor 390.000 Dong. We hebben hier uitstekend gegeten voor omgerekend € 25,- p.p. Deze prijzen zijn voor Vietnamese begrippen aan de hoge kant.

Na afloop door de stad gelopen waar het ontzettend druk was. Wat wil je zaterdagavond en ieder wil de kerstversieringen zien. Moeders en vaders met hun kinderen per brommer naar het centrum en wij trachten over te steken. Het lijkt onmogelijk maar in feite is het simpel. Stap op de weg en blijf doorlopen naar de overkant, de brommers gaan wel achter of voor je langs zolang je niet stil gaat staan of terug loopt. Als je dit in Nederland zou doen had je al lang een klap voor je kop gehad. Denk dat wij in Nederland een te kort lontje hebben. Op een terras nog wat gedronken en omstreeks 23.00 uur weer in het hotel omdat we vroeg op moeten.

Een bananen verkoopster in hartje Ho Chi Minh stad

14 december 2008

Een vroege wake up call om 5.45 uur. Douche, aankleden en naar de ontbijtzaal. Keuze genoeg bij het ontbijt zoals het alle dagen zal zijn. Rond de klok van 7.00 uur vertrekken we vanuit Saigon naar de Chu Chi tunnels omdat we daar voor de drukte willen aankomen. De afstand van Saigon tot de Chu Chi tunnels is ongeveer 70 km. We verlaten Saigon via het industrieterrein en een uitbreidingswijk voor duurdere huizen. De highway is hier nog vierbaans en uitstekend te berijden. Verderop zijn er een soort grote visvijvers alwaar de vis in wordt gekweekt om later te kunnen verkopen. De eigenaren wonen in schamele huisjes bij hun viskwekerijen. Viskwekerijen, rijstvelden in de mooiste kleuren groen en palmbomen op de achtergrond is vaak het uitzicht. Boeren die hun land bewerken met eenvoudige handwerktuigen. Man en vrouw werken samen op de kleine akkers van ’s-morgens vroeg tot het donker word. Voordat een rijstkorrel op ons bord ligt is er zeer veel handwerk aan te pas gekomen. Dan zie je weer pindavelden en rubberbomen welke getapt worden. De highway gaat van vierbaans over in een tweebaansweg. Al het verkeer gaat over de deze weg, van vrachtauto’s, brommers, bussen, fietsen en wat al niet meer. Doordat het landschap steeds wisselt is er geen spraken van eentonigheid. Met verbazing kijken we naar wat de bevolking vervoerd op hun brommers en fietsen. Uiteindelijk komen we aan bij de Chu Chi tunnels, we zijn de eerste die aankomen op deze morgen. Eerst bekijken we een film van ongeveer 20 minuten over hoe het er aan toe is gegaan tijdens de oorlog. De gedachten gaan terug naar de tv beelden die dagelijks werden uitgezonden tijden de oorlog. Nu kunnen we met eigen ogen zien hoe de Vietnamese bevolking heeft gewoond en geleden tijdens deze zwarte periode in hun bestaan en wat voor offers zij hebben moeten brengen om uiteindelijk vrede te krijgen. Na afloop van de film zijn we met een gids door het complex van de Chu Chi tunnels gelopen en werden diverse boobytraps gedemonstreerd. De tunnels werden reeds gegraven door de verzetstrijders van de Vietminh in 1945 tegen hun verzet tegen de Fransen. Later zijn de tunnels uitgebreid tijdens de Vietnam-oorlog. Van de mogelijkheid gebruik gemaakt om met een gids een gedeelte van de tunnels in te gaan. Deze zijn echt niet groot en je kunt er kruipend doorheen gaan. Dit gedeelte is nog vergroot voor de toeristen, in werkelijkheid waren ze nog kleiner, benauwd en zaten vol insecten.

Je verbeeld je hoe het geweest moest zijn om in de tunnels te zitten en de bommen die boven je werden gedropt door de Amerikanen. Menig verzetsstrijder zal zijn of haar broek vol hebben gedaan. Voorbeelden van de hutten en hoe er werd gewerkt zijn te zien. Het vernuft van de Vietnamese bevolking om niet ontdekt te worden was bijzonder groot. Agent Orange, wat de Amerikanen hebben gebruikt, heeft onvoorstelbare schade en slachtoffers gemaakt.

Na afloop van de oorlog bleef Vietnam achter met onvruchtbaar land. Om het gif uit de grond te krijgen zijn miljoenen bamboe stokken, welke onder een hoek van 45 graden werden afgezaagd in de grond gestoken. Het regenwater heeft in de loop van de jaren het gif uit de grond gespoeld en het land weer vruchtbaar gemaakt. Na de Chu Chi tunnels te hebben bezocht doorgereden naar Tay Ninh alwaar het caodaïsme zich in maart 1927 vestigde. Het caodaïsme is een combinatie van het waardevolste uit alle godsdiensten: boeddhisme, confucianisme, taoïsme, christendom en islam. Het basisprincipe is het bestaan van slechts een God en de gelovigen vereren dus Boeddha Sakyamuni, Lao Tseu, Confucius, Jesus Christus en Mohammed. De kerk ziet er uit als een gebouw wat in de efteling niet zou misstaan. Het is een van de bizarste gebouwen in Vietnam. Om klokslag 12.00 uur begon de dienst en bezoekers kunnen deze volgen op een balkon dat langs de rand van het gebouw is aangebracht. Het nemen van foto’s of filmen is toegestaan. De muziek en gezang is net een mantra, monotoon en soms met fluitsignalen. De gelovigen zitten in de kerk volgens een bepaald patroon, mannen en vrouwen gescheiden, de hoger geplaatste vooraan en de laagst geplaatste achteraan. De geestelijkheid van dit geloof is georganiseerd naar model van de katholieke kerk. Het is een bijzonder kleurrijke kerk welke circa 3 miljoen gelovigen heeft in Vietnam. Naar ons weten komt het Caodaïsme niet voor buiten Vietnam. De entree bedraagt 15.000 Dong. Of hier spraken is van een geloof of sekte is voor ons nog geen uitgemaakte zaak. In Tay Ninh hebben we de lunch gebruikt en met een paar medereizigers wat rondgelopen in dit kleine dorpje waar het leven zijn gang gaat. Enkele kinderen zijn aan het spelen in de voortuin, soms blaft er een hond, het is nu lunchtijd en dat maakt het dat er haast niemand op straat is. Op zich is het een aardig dorp, gelegen in de Mekong delta. Na de lunch het dorp Trang Bang bezocht. Dit dorp was de woonplaats van Phan Thi Kim Phuc, het meisje dat op 9 jarige leeftijd per foto over de wereld ging. Zij was het meisje dat door een napalm aanval op 8 juni 1972 huilend en naakt over straat liep in dit dorp. In een klein restaurantje hebben we een film bekeken over het leven van Kim Phuc. Zij verteld in deze film wat haar is overkomen en hoe zij heeft kunnen vergeven. De familie van haar drijft dit kleine restaurantje, gelegen naast de Cao Dai kerk van Trang Bang. Inmiddels is het 15.00 uur en tijd voor vertrek naar Saigon alwaar wij onze laatste nacht zullen doorbrengen. ’s-Avonds met een groep van 11 personen het diner gebruikt in restaurant Lemongrass gelegen aan de 4 Nguyen Thiep street te Saigon. Hier kun je voortreffelijk eten en heb je grote moeite om alles op te eten. De rekening á 679.000,- Dong ( € 29,-) hebben we graag betaald. Er deed zich een klein probleempje voor, het bankbriefje van 500.000,- Dong werd niet geaccepteerd omdat er een klein stukje plastic zou ontbreken. Achteraf bleek er niets met het briefje aan de hand want het hotel waar wij verbleven heeft het omgeruild. Dit is de enige keer dat er een briefje van 500.000,- Dong niet werd geaccepteerd. Na afloop zijn we naar het Rex hotel gelopen en hebben daar nog wat gedronken. Vanaf het Rex hotel heb je een geweldig mooi uitzicht op het centrum, de drukte en de verlichte gebouwen zien er fraai uit. Muziek op het terras en de bediening is perfect. Een tigerbiertje van 0,5 ltr. kost hier 60.000,- Dong ( € 2,55).

Rond middernacht lagen wij in bed.

Chu Chi tunnels

Cao Dai kerk

15 december 2008

Het is 6.00 uur in de ochtend als wij al wakker zijn voor de wak up call van 6.30 uur. Alle tijd dus om rustig aan te doen, de koffers buiten de hotelkamer te zetten en van het ontbijt genieten. Vandaag verlaten we Saigon en trekken naar de Mekong delta met als eindbestemming Can Tho.

De Mekong delta is een gebied van ruim 40.000 vierkante kilometer en heeft circa 17 miljoen inwoners. Het is een uitermate vruchtbaar gebied doordat de rivieren het vruchtbare slip afzetten tijdens overstromingen. Hier kan drie maal per jaar rijst geoogst worden, dit in tegenstelling met het noorden waar dit maar 1 keer per jaar kan. Wanneer we Saigon verlaten komen we in een dunner bevolkt gebied, rijstvelden, viskwekerijen, pinda velden en rubberbomen plantages zijn alom aanwezig. Na ongeveer 40 minuten komt het begin van de Mekong delta in zicht, de eerste rijstvelden dienen zich aan. Graven bevinden zich in de rijstvelden en op sommige plaatsen lijkt de rijst klaar om van het land gehaald te worden. We maken een fotostop langs de highway alwaar boeren bezig zijn om met een dorsmachine de rijstkorrels uit de aren te halen. Dit gebeurt allemaal langs de highway. Omdat de rijbanen gescheiden zijn zien we dat er rijstveldjes tussen de rijbanen zijn aangelegd.

De vele eenden ontdoen de rijstvelden van bloedzuigers, wormpjes en andere kleine waterdieren die schade aan de rijstplantjes kunnen veroorzaken. Kleine dorpen trekken aan ons voorbij en de Vietnamezen zijn altijd druk bezig hun land te bewerken. De highway gaat door de dorpen en langs de weg zijn talloze kleine winkeltjes gevestigd. Hier zijn de beste plaatsen om hun handel te verkopen. De winkels en bedrijfjes liggen kris kras door elkaar. Een onderhouds werkplaats voor vrachtauto’s of brommers ligt naast een groente en fruit stalletje, bedrijvigheid alom. Na de koffiestop rijden we door tot de Mekong rivier alwaar we aan boord van een bootje gaan om naar de drijvende markt van Cai Be te varen. De wat grotere boten hebben meestal fruit en groenten aan boord welke worden verkocht. Handelaren met kleine bootjes kopen hun waar bij deze boten om ze vervolgens te verkopen op de lokale markten. Het is een kleurrijk schouwspel deze drijvende markt. De markt wordt zeer zeker niet in stand gehouden voor toeristen maar is nog de markt zoals deze altijd is geweest. In de mast van de grotere boten is het product gebonden wat de boot aan boord heeft ter verkoop. Na het verlaten van deze markt aangemeerd bij een rijstnoedelfabriekje alwaar het proces van het maken van mierzoete rijstkoekjes is te bezichtigen. Tevens wordt er ook rijstpapier gemaakt. Naast dit familiebedrijfje lagen logan vruchten te drogen in de zon. De logan vrucht lijkt op een kleine pruim maar is zoeter van smaak. De logan vrucht zit in een noot, welke 24 uur word verhit om de noot zacht te maken. De zachte noot is gemakkelijk te openen om de vrucht er uit te halen.

Uiteraard zijn in het winkeltje de nodige rijstkoekjes en snoep gekocht voor onderweg. Nadat ieder weer zijn of haar plaats in de bootjes had ingenomen, verder gevaren naar de An Binh & Binh Hoa Phuoc eilandjes, welke gelegen zijn tussen de Mekong en de Co Chien rivieren. Door de kanaaltjes varen is een lust voor het oog. Vissers die proberen wat te vangen, mannen die het slip met een emmer uit de rivier halen voor het land, goederen die vervoerd worden zoals kruiken, fruit, bamboe en hout. Op de oevers de huizen in alle soorten en maten, vrouwen die komen en gaan naar de markt of winkel en bruggetjes die de kleine eilandjes verbinden. Het vervoermiddel bij uitstek zijn de boten. Bij het plaatsje Quoc Nam van boord gegaan om een lunch te gebruiken. De lunch was zoals gebruikelijk weer goed en deze was gelegen in een natuurlijke omgeving, ver weg van de drukte van Saigon. Indien je interesse had kon je nog een python om je lijf krijgen. Hiervoor was geen belangstelling en we liepen weer terug naar de bootjes. Ter info, hier kost een Saigon bier van 0,5 ltr. maar 20.000 Dong ( € 0,85 ).

Verder gevaren via de eilandjes, de Co Chien rivier overgestoken om bij Vinh Long aan wal te gaan en daar weer op de bus te stappen. Van deze boottocht hebben wij ontzettend genoten. Met de bus verder de Mekong delta ingetrokken. Onderweg lagen wierookstokjes op de vangrail te drogen, rijst aan de kant van de weg waar je met de brommer of auto overheen reed. Kinderen die zwaaide naar ons en vrouwen die voor of in hun stalletjes zaten te wachten op klandizie. Bij Bac moesten we met de ferry worden overgezet naar Can Tho. De ferry wacht niet totdat alle passagiers aan boord zijn, als het tijd is gaat de laadklep omhoog en vaart weg. Toen wij op de laadklep stapte ging deze al enigszins omhoog. Binnen 30 minuten ben je aan de overkant en op het dek heb je een mooi uitzicht op de Can Tho rivier en de ferry’s die heen en weer varen. Bij Can Tho konden we weer in de bus stappen die ons bij het Ninh Kieu hotel afzette alwaar wij de nacht zullen doorbrengen. Bij elk hotel was er een bruiloftsfeest welke volgens Vietnamese maatstaven circa 2 uur duurt. Toen wij om 19.30 uur naar het restaurant wilde lopen kwam het bruidspaar naar buiten, bij gebrek aan een goed lied hebben we allen happy birtday gezongen. Daarna is het einde van het feest. In de bus reeds afgesproken dat we vanavond gezamenlijk gaan eten bij Cafe-restaurant Nam Bo alwaar we buiten op de eerste verdieping op het balkon hebben gegeten. Het restaurant is gelegen op een hoek met vrij uitzicht op de straten en de aldaar aanwezige straat verkoopsters. Voor een zeer redelijke prijs, zijnde 160.000,- Dong ( € 6,80 ) p.p. kun je goed eten. De prijs is excl. drankjes. Om ongeveer 22.00 uur zijn we weer richting hotel gelopen, morgen vroeg op.

Vissers in de Mekong delta.

16 december 2008

De wake up zou moeten plaats vinden om 5.30 uur, echter er kwam geen wake up call en we werden om 6.15 uur wakker. Nu moesten we wel snel zijn om tijdig klaar te staan voor vertrek. Uiteindelijk is dit ons gelukt. Vandaag wordt het een lange reisdag van Can Tho naar Phan Tiet. Om 7.00 uur zijn we vanaf het hotel naar de boot gelopen om over de Can Tho rivier te varen naar Cai Rang om aldaar de drijvende markt te bezoeken. De Can Tho rivier is tamelijk breed en je ziet de gebruikelijke schepen op de rivier. Aan de oevers de bedrijven, huizen en de lokale markten voorzever deze aan de oevers van de rivier zijn gelegen. Na ongeveer 35 a 40 minuten varen komen we aan bij de drijvende markt. Deze is groter dan die in Cai Be en speelt zich af aan beide zijde van de rivier. Ontelbare bootjes en schepen geladen met meloenen, watermeloenen, zoete aardappelen, wortelen en alle soorten fruit. De opengesperde ogen op de voorzijde van de boten zijn traditioneel voor deze streek. De vissers geloven dat dit ze beschermd tegen de gevaren van de zee. Soms komt er een bootje langszij om te vragen of we wat fruit willen kopen. Aan de vraag wordt voldaan. Kinderen bieden het fruit te koop aan, sommige kinderen hadden kennelijk nog slaap. Vrouwen die de kleine bootjes staand met twee roeispanen in hun handen tussen de boten laveren. Soms zie je een parlevinkster die frisdrank en overige zaken verkoopt aan de eigenaren van de boten. Een erg leuke markt die het bezoek meer dan waard is. Bij het punt waar we de boot verlaten zagen we mannen die grint vanuit de boot in manden deden en met de hand deze manden op de oever brachten. Naar wij schatten dragen ze hun eigen gewicht en dat alles op badslippers. Nadat we allen in de bus waren begon de rit naar Phan Thiet over een afstand van 400 km. Bij Long An Village hebben we de lunch gebruikt. Het was een schitterende locatie. De rit ging verder en we passeerde Saigon aan de west kant, via het oudere industriegebied. Onderweg zie je kraampjes, markten, dorpjes en wat over de weg gaat. Koffie-, rubber en cassave plantages zie je op bepaalde plaatsen aan je voorbij komen. De chauffeur hield zich goed aan de snelheid omdat er veel controle was en hij geen strafpunten wil voor zijn rijbewijs. Verstandige chauffeur die wist wat hij deed en behendig de bus door het drukke verkeer loodste. Op zijn tijd werd een koffiepauze ingelast en later in de namiddag een stop gemaakt bij een kerk, alwaar tevens de behoefte gedaan kon worden. Kerstpakken voor kinderen werden te koop aangeboden. O ja ook de Vietnamezen weten het kerstfeest te waarderen. De kerk bezocht in een plaats die ons onbekend is gebleven. Op een afstand van ongeveer 10 km hebben we zeker 20 kerken gezien. Nooit gedacht dat er in Vietnam zoveel Christelijke kerken staan. Zal wel met de Franse koloniale tijd te maken hebben gehad. Mike en Dinh hadden voor cola, rum en pinda’s gezorgd. In de bus hebben we dus happy hour, helemaal top. Rond de klok van 19.00 uur arriveerden wij in het Blue Ocean resort te Phan Thiet. Het was een lange reisdag en je kunt niet meer dan 400 km per dag afleggen in dit land. Voor ons is dit geen enkel probleem omdat je door een landschap rijdt dat steeds anders is en de inwoners ons steeds versteld doen staan van hun inzet om verder te komen in hun leven. Nadat de koffers op de kamer waren gearriveerd zijn we om 20.30 uur gaan eten in een Pizza restaurant in Phan Thiet genaamd Goodmorning Vietnam. Voor twee pizza’s een toetje en drank betaalde wij voor twee personen 392.000,- Dong ( € 16,66 ) en gingen naar het hotel voor een goede nachtrust na een lange dag vol indrukken.