|
Vervolg van het reisverslag. Deel 3
22 december 2008
Vandaag gaan we na het ontbijt een fietstocht maken in de omgeving van Hoi An. De fietsen zijn besteld bij Lighthousecafe, alwaar een Nederlander met zijn Vietnamese vrouw een restaurant heeft en daarnaast ook nog fietsen verhuurt. De fietsen stonden keurig voor het hotel, ieder twee flesjes water, een gids en een fietsenmaker gingen mee. Om 9.30 uur vertrek en na enkele kilometers verlaten we Hoi An en fietsen over verharde paden langs de diverse dorpen. De eerste stop was bij een scheepswerf alwaar in hoofdzaak de houten schepen werden gerepareerd. Het weer was goed en nog steeds geen druppel regen. Of het droog blijft moeten we afwachten. Daar waar mensen een rijstveld aan het ontwateren waren even een stop gemaakt. Met een emmer bevestigd aan twee touwen werd het water uit het rijstveld gehaald. De man en vrouw die dit deden waren zeer behendig met de emmer die als een soort schommel wordt bewogen. Het lijkt eenvoudig. Hebben maar niet gevraagd of we het mogen proberen. Aan de andere zijde van het rijstveld was een familie tempel. Tijd om door te fietsen over het smalle pad. Links en rechts staan de huizen welke er bijzonder goed uitzien. Armoede is hier, voor zover waarneembaar, gelukkig niet. Onderweg was er een feest aan de gang. Het aanstaande bruidspaar stond voor het huis om de gasten te verwelkomen. Zij bieden de gasten sigaretten aan. Dit feest werd gehouden in het huis van de bruid en over enkele weken zullen zij in het huwelijksbootje stappen. De volgende stop was bij een monniken klooster. Hier leven 20 monniken. Tijdens dit bezoek vallen de eerste druppels regen. Het is een klein maar mooi klooster met tuin, graven, gebedsruimten en de verblijven van de monniken. Gelukkig stopte de regen en kunnen we weer verder fietsen. Aan kleine boompjes hangen kleine gele vruchten. Ze lijken op sinasappeltjes maar zijn het niet. De naam van deze vrucht is kumquat. De vrucht kun je kauwen en geeft je meer energie aldus Dingh. Het nadeel is dat je er zwarte tanden van krijgt wat blijvend is. Een stukje verder zijn mannen en vrouwen druk in de weer met hun akkertjes vol met groenten en kruiden. De gewassen staan er perfect bij. Gladiolen worden hier ook geteeld. We fietsen verder in de richting van de zee. Aangekomen blijkt dat er een grote opknapbeurt aan de gang is, nieuwe lage gebouwen in aanbouw, wegwerkers die de weg repareren. Er was een mogelijkheid om te zwemmen, echter daar had niemand zin in. Na ongeveer 15 minuten, verder gefietst langs waterpalmen, een tempel in aanbouw totdat we arriveerde bij een restaurant, gelegen aan de rivier, alwaar we koffie hebben gedronken. De fietsen werden opgehaald en na de koffie gaan we aan boord. De motor wordt aangezwengeld en het gaspedaal is een stukje draad dat geklemd is tussen de tenen van de schipper. Inmiddels gaat het regenen. Zo varend over de rivier zien we een visser zijn vangst binnen halen, Netten hangen te drogen en op de markt zijn kopers en verkopers druk bezig. Voor 200.000 Dong ( € 8,50 ) p.p. hebben we een leuke fietstocht gehad. Na aankomst in Hoi An, terug gelopen naar het hotel, om droge kleding aan te trekken. Na verloop van tijd wordt het droog en wij gaan het stadje in om te lunchen. We vinden een plekje aan de straat kant en hebben een voortreffelijke lunch. Vervolgens naar de Japanse brug gelopen, welke gebouwd is in 1593 en circa 20 meter lang. Vervolgens de Quan Cong tempel, uit het eind van de 18e eeuw, bezocht. De tempel ligt vlak bij de Japanse brug. Daarna een handwerkfabriekje alwaar men van zijde schilderijen maakt. Hier is men 2 tot 3 maanden mee bezig. Deze zijde schilderijen zijn een lust voor het oog. Het fabriekje is gelegen aan 41 Le Loi street te Hoi An en een bezoek is zeker aan te bevelen. Het Tan Ky huis is prachtig en nog steeds in de familie die het heeft laten bouwen. Tijdens overstromingen, wat regelmatig voorkomt, moet de gehele begane grond ontruimt worden. Dit was in 2008 al 3 keer gebeurd. Bijzonder zijn de bewerkte balken, welke van kostbaar hout zoals mahonie en nangka zijn gemaakt. In Hoi An kun je kleding laten maken voor een spotprijs. Kledingwinkels in overvloed als je er van houd. Het avondeten hebben we in gezelschap van Irene, Peter en Fien genuttigd in een restaurant schuin tegenover het hotel.
Hoi An is een leuke plaats om te bezoeken, feitelijk komt iedere toerist wel in deze plaats. Naar mijn ( Peter’s) smaak te veel kledingwinkels die de uitstraling van Hoi An geen goed doen. Het oude centrum is goed bewaard gebleven en heeft de uitstraling die het verdiend. Maar waar relatief veel toeristen komen, verdwijnt langzaam de originaliteit van een plaats, stad of land. Gelukkig is dit niet aan de orde voor Vietnam.
Fietsen in de omgeving van Hoi An
23 december 2008
Om 6.30 werden we gewekt en na het gebruikelijke ochtend ritueel zette de bus zich om 8.00 uur in beweging voor een verplaatsing naar Hue. De afstand is redelijk kort. We rijden Hoi An uit en via de kustweg, waar redelijk wat nieuwe hotels in aanbouw zijn, naderen we de marmerbergen alwaar we uitzicht hebben op een pagode die tegen de berg is aangebouwd. De marmerbergen zijn een aantal losstaande bergen in een vlak landschap en aan de andere zijde van de weg is de Zuid Chinese zee. Je ziet de weg waarop je rijdt, links en voor je het vlakke land met akkers en de losstaande marmerbergen en rechts de blauwe zee. Waar vindt je deze combinatie in een land dat nog in de kinderschoenen staat om toeristen te verwelkomen. Net voorbij de marmerbergen bezoeken we een fabriek waar marmeren beelden worden gemaakt. De beelden zijn van een uitzonderlijke schoonheid en je ziet de beeldhouwers hun werk doen. Anderen polijsten de beelden totdat alle oneffenheden zijn weggewerkt. Na 45 minuten verlaten we de fabriek om verder langs de kust te rijden. Bij China beach maken we een stop. Hier is niet meer te zien dan het strand en de zee. Vroeger vermaakte de Amerikaanse soldaten zich hier tijdens de Vietnamoorlog. De sporen van hun vermaak zijn uitgewist en de natuur heeft zijn plek weer ingenomen. Tussen het strand en de weg zijn mensen bezig een stoep aan te leggen. Een vrouw giet met een klein pannetje het vloeibare cement in het zand, zodat de andere de tegels op hun plaats kunnen leggen. De golven en het ruisen van de zee is het geluid dat je hoort. In Danang, de vierde stad van het land, zijn nog sporen te zien van de tijd dat de Amerikanen hier waren. Het vliegveld, dat de Amerikanen hebben gebruikt tijdens de oorlog, was het drukste vliegveld ter wereld in die tijd. De weg vervolgt door Danang, alwaar vele oude huizen zijn gesloopt om plaats te maken voor nieuwe. Op sommige stukken in Danang stonden nog oude flats die waren gebouwd door de Russen. De flats zijn armoedig en troosteloos. Wanneer de bus Danang verlaat gaat de weg langzaam omhoog om naar de top van de wolkenpas ( van Hai pas) te rijden. Het uitzicht is vaak op zee met de rijstvelden die schijnbaar tot in de zee doorlopen. Naar mate we hoger komen wordt het wolkendek dikker en op de top is het uitzicht beperkt. De wolkenpas doet zijn naam eer aan. Boven gekomen, de benen gestrekt en wat rondgelopen. Deze pas vormt de klimaatscheiding in Vietnam. Ten zuiden van deze pas is het tropisch en ten noorden is het nu koeler ( 25 grd.). Tijdens de afdaling, Hue nog 80 km., zie je de spoorlijn als een lint in het landschap liggen, water zoekt zijn weg naar beneden en de rijstvelden glinsteren als parels in de zon, schuimkoppen zichtbaar als de golven hun einde vinden op het strand. Het uitzicht wordt beter en aangekomen aan de voet van de pas is er van beperkt uitzicht geen spraken meer. Tijd voor een koffiepauze op het terras met uitzicht op zee. Franca ziet zilverreigers en denkt dat het echte zijn. Helaas het zijn stenen zilverreigers, hilariteit alom. Koffie op en tijd om verder te rijden. Wat opvalt is dat er meer rommel/afval aan de kant van de weg ligt. Bij een kerkhof een stop gemaakt om reden dat er graven van christelijke chinezen zijn. Tijdens het rijden enkele foto’s gemaakt. In Hue aangekomen hebben we de lunch gebruikt bij het An Binh restaurant. De laatste stop in Hue is bij de citadel. Dit was eens het keizerlijke paleis van de Nguyen dynastie. Hue is de enige keizerlijke stad van Vietnam die nog bestaat. De citadel heeft een omtrek van 10 km. en is gebouwd tussen 1805 en 1833 door ruim 80.000 inwoners uit de omgeving. Gia Long, de stichter van de Nguyen dynastie, heeft de opdracht gegeven tot de bouw van de citadel. Deze citadel is indrukwekkend en van een uitzonderlijke schoonheid. Tijdens de Vietnamoorlog heeft de Vietkong zich hier verschanst. De Amerikanen vonden het nodig het hart van de citadel compleet te verwoesten om de Vietkong te verdrijven. Alle paleizen die in de verboden stad stonden zijn weggevaagd. Nu denk je aan de vliegtuigen die in de torens in New York vlogen. Koekje van eigen deeg ? Ondanks de zeer grote schade is er nog veel te zien en heeft men een idee hoe het ooit geweest moet zijn. Om 17.50 uur terug gelopen naar de parkeerplaats waar de bus staat. Eerst even een kop koffie besteld alvorens in te stappen en binnen 10 minuten waren we in het Hue Heritage hotel. Hier verblijven we twee nachten. Om 19.00 uur zijn we met een groep de stad ingelopen om te gaan eten. In eerste instantie konden we geen restaurant vinden dat geschikt was. Ieder liep diverse kanten uit. Irene ging in een hotel de weg vragen en binnen 10 a 15 minuten hadden we een restaurant genaamd Tropical Garden gevonden. Koffie hebben we in een ander restaurant gebruikt om later op de avond met de fietstaxi terug te gaan naar het hotel. Wederom een fantastische dag gehad.
Stratenmakers bij China Beach te Danang
24 december 2008
Het is 7.30 uur en de telefoon rinkelt, tijd om op te staan. De vuile was hadden we gisteren al ingeleverd zodat deze vandaag schoon zal arriveren op de kamer. We hebben ons tegoed gedaan aan wederom een uitstekend ontbijt. Wat zal de dag vandaag brengen, nou het volgende. Om 9.00 uur vertrek met de bus naar de parfum rivier. De boot lag klaar en nadat allen aan boord waren vaarde de boot de rivier op. De parfum rivier dankt haar naam aan de talrijke geneeskrachtige kruiden die op haar oevers groeien. Er liggen nogal wat kleine vissersbootjes waarop hele gezinnen leven in armmoede. Zij hebben een bestaan waaraan ze niet kunnen ontsnappen, vaak kunnen deze mensen niet lezen en schrijven. Voor hen is er geen andere mogelijkheid dan vissers te blijven. Ook zie je sampans ( bootjes), zwaar beladen met zand. Het zand wordt door middel van een bamboe stok waaraan een grote emmer zit uit de rivier gehaald. De emmer wordt middels deze stok in de bodem gedaan en twee a drie personen draaien aan een rad om deze emmer binnen te halen. Als de boot vol is vaart deze naar een verzamelpunt voor zand. Inmiddels stalde twee vrouwen kleding uit die ter verkoop wordt aangeboden op de boot. Denk dat ze weinig hebben verkocht. Steeds was het antwoord no thank you. Maar Vietnemezen zijn volhouders en men kwam met broeken. Wederom no thank you. Zelf vindt ik ( Peter) het uitermate vervelend als je een excursie doet er ook nog dit soort verkopen bij zit. Ongetwijfeld zal dit bij iedere groepsrondreis thuishoren en ik neem het maar voor lief.
Na een uurtje varen meert de boot af bij de Thien Mu pagode die afgebeeld staat op de prentkaart van Hue. De pagode ligt circa 5 km. ten zuidwesten van de stad. Ze werd gebouwd in 1601 op de ruines van een Cham tempel. Het belangrijkste gedeelte van het gebouw en de toren dateren uit 1841. De achthoekige toren van 7 verdiepingen, gewijd aan de 7 reincarnaties van boeddha. Door de poort lopend kom je in de tuin waar zich in het midden drie achter elkaar staande tempels bevinden waar gebeden kan worden. Tijdens het gebed mag je foto’s nemen. Naast de pagode staat een vreemd relikwie, namelijk een blauwe Austin. . die toebehoord heeft aan Tich Quang Duc. Met deze auto is Duc naar Saigon gereden en heeft zichzelf in 1963 in brand gestoken om te protesteren tegen de dictoriale macht van de toenmalige president Diem.. Zijn as is bijgezet achter in de tuin van deze Pagode. Deze pagode ligt op een van de mooiste plekken aan de parfum rivier. Terug gelopen naar de bus om de graftombe van de laatste keizer van Vietnam ( Khai Dinh) te bezoeken. De tombe bevindt zich buiten de stad in het plaatsje Chan Chu, in een natuurlijke omgeving. Aldaar aangekomen sta je versteld van de grootheidswaanzin van deze keizer. Het is niet zomaar een tombe, het is een groot gebouw bestaande uit drie niveaus en het is gebouwd tussen 1920 en 1931. De bewoners moesten in die tijd 30% meer belasting betalen om dit mausoleum te bekostigen. Khai Dinh heeft het nooit afgezien, hij stierf in 1925 op 40 jarige leeftijd. Hij was een marionet en werd gemanipuleerd door de Fransen. Een bezoek aan dit mausoleum is een aanrader. De entree is 50.000,- Dong. Na het bezoek de lunch gebruikt in een boeddhistisch vrouwen klooster. Hier hebben we een vegetarische lunch gebruikt die uitstekend was. Uiteraard de schoenen uit en slippers aan zoals gebruikelijk is. Na afloop van de lunch hier nog wat rondgelopen en de nodige foto’s gemaakt. Naast dit klooster was een begraafplaats waar mandarijnen begraven lagen. Om 14.00 uur waren we terug in het hotel en de middag ter vrije besteding. Eerst even internetten en daarna een tukje gedaan. Om 18.30 uur worden we verwacht in de lobby. De hotelmanager bied een wijntje aan ter viering van kerstavond. Het is 19.00 uur en vertrekken voor een gezamenlijk diner ( optioneel á 220.000,- Dong) en zullen verkleed worden in keizerlijke gewaden. Er wordt een keizer en keizerin gekozen d.m.v. briefjes trekken. Peter ( de man van Irene) en Gina zijn de gelukkigen. Nadat ieder zijn of haar gewaad aan had wordt er een groepsfoto gemaakt. Tijdens het eten was er live muziek en werd er gezongen. Het was hartstikke leuk en hebben veel plezier gehad. Na afloop terug naar het hotel. Omdat het kerstavond is en er vlak bij een kerk was zijn we daar naar toe gelopen. De voorbereidingen voor de kerstmis waren in gang en de kerk zat vol. Zowel buiten als binnen was de kerk versiert. Enkele liederen hebben we meegezongen. In de hotel lobby hebben we nog wat gedronken en zijn daarna naar bed gegaan. We hebben een sfeervolle kerstavond gehad.
Tombe van Khai Dinh in Chan Chu nabij Hue
25 december 2008
Om 6.30 uur zouden we gewekt worden, echter wij waren al om 5.30 uur wakker. Omdat het nog vroeg was ben ik ( Peter) naar buiten gelopen. Er kwamen twee open wagens voorbij met mannen in witte uniformen en het geweer strak omhoog langs hun lichaam. Hierachter een wagen vol met kransen en de stoet werd voorafgegaan door een begeleidings wagen. Het bleek bij navraag om een begrafenis van een politieman te gaan. En dat om 6.30 uur. Het weer belooft niet veel goeds en het begon te regenen. Om 8.00 uur vertrek vanuit Hue voor een 360 km. lange rit naar Dong Hoi. Het landschap veranderd langzaam. De begroeiing veranderd en de rijstvelden liggen er anders bij. We komen in de armste streek van Vietnam en dat is te zien. Hier is Vietnam niet breder dan 50 km. Aan de ene zijde de zee en aan de andere kant Laos. We zijn niet ver van de 17e breedtegraad, maar alvorens deze te bereiken, eerst een koffiepauze. De dames staan buiten in de regen de koffie te zetten. Helaas is het een druilige dag. De overgang van het warme weer naar het koelere met regen is tamelijk groot. Dingh vertelde dat de regen afkomstig is van de moeson uit China. We zitten nu in het regengebied, in deze tijd van het jaar. We vervolgen onze weg naar de demarcatie lijn, zijnde de 17e breedtegraad. De scheiding tussen het vroegere Noord- en Zuid Vietnam is de rivier Ben Hai. Op de zuid oever van de rivier staat een groot monument, de oude brug, genaamd Hien Luong, ligt er nog. Al lopend door de regen zijn wij over deze brug naar het voormalige Noord Vietnam gelopen. Aan beide zijde van de oevers staan nog de luidsprekers die in die tijd zijn gebruikt. Als je de brug over bent zie je een monument aan de andere zijde van de rivier. In deze omgeving liggen nog steeds landmijnen die geruimd moeten worden. Een organisatie genaamd MAG is bezig de landmijnen te ruimen zodat dit gebied zich kan ontwikkelen. Elk jaar vallen hierdoor nog slachtoffers. Jarenlang is er in dit gebied zo goed als niets veranderd voor de bevolking. Vele zijn omgekomen bij het oversteken van de rivier die de grens vormden tussen Noord en Zuid Vietnam. Het is indrukwekkend om je een voorstelling te maken hoe het geweest moet zijn, families gescheiden, zo kort bij elkaar wonen en niet de mogelijkheid hebben elkaar te bezoeken. Elke oorlog of scheiding van staten is mensonterend en weerzinwekkend. We vervolgen onze weg richting Dong Hoi en slaan 8 km. voor deze plaats af om over de oude Ho Chi Minh route te rijden in de richting van de Phong Nha grotten. De bergen doemen op in een landschap dat veranderd. De huizen zijn anders van bouw en de rijstvelden liggen tussen de bergen in. De bergen lijken op het kastgebergte in China. De Phong Nha grotten staan op de werelderfgoedlijst. Het unieke grottenstelsel, waarvan nog lang niet alle grotten zijn ontdekt, is de grootste van Vietnam. De grotten zijn onderling verbonden door een ondergrondse rivier. In de tijd van de Vietnam oorlog werden in de grotten wapens opgeslagen door de Vietkong en maakte het deel uit van de Hi Chi Minh route. Aldaar aangekomen, eerst een lunch gebruikt in het enige restaurant dat er is.De muziek die uit de geluidsinstallatie komt is van Julio Iglesias. Daarna in bootjes om over de rivier naar de grotten te varen. De rust en ruimte die dit gebied kenmerkt is fantastisch. De nevel tussen de bergen geeft een zekere mystiek. Bergen weerspiegelen in het water. Dan doemt de ingang van de grot op. De motor van de boot gaat uit en al roeiend gaan we de grot in. Het blijkt een gigantische grot met de bekende tieten en mieten, welke met licht uit diverse kleuren zijn uitgelicht. Aan het einde van de grot zijn we uit de bootjes gegaan, behalve Franca, zij had het ontzettend in haar knie. Al Lopend over een tamelijk steile helling, naar boven gelopen. Daar zijn inscripties te zien uit het Cham tijdperk. Hierna terug gegaan naar de boot en de grot uitgevaren. De motor werd aangezet en terug gevaren naar het beginpunt. Langzaam verdreef de avond het daglicht en omstreeks 18.00 uur arriveerden wij in het Sun Spa resort te Dong Hoi. Het resort ligt aan de kust op ongeveer 2 a 3 km. van Dong Hoi. In de lobby van het resort staat een ATM automaat alwaar je Dongs kunt pinnen. Erg handig van het resort. Eerst maar even 2.000.000,- Dong ( € 85,- ) pinnen, kunnen we weer even vooruit. Omdat het al laat is en het resort niet vlakbij de stad ligt hebben we gezamenlijk het avondmaal in het resort gebruikt. Wij hebben hier uitstekend gegeten voor amper 16,- US dollar. Vanaf nu zullen we vaker tegenkomen dat de prijs van het eten in US dollars staat aangegeven. Echter we betalen natuurlijk wel in Dongs. Na afloop naar de bar waar een Filippijnse band speelde en verschillende mensen uit de groep, met Mike en Marianne als gangmakers even lekker los zijn gegaan. Na middernacht het bed opgezocht. Morgen geen wake up call, kunnen uitslapen als we willen.
De 17e breedtegraad
26 december 2008
We werden wakker omstreeks 7.30 uur, gordijnen en deur open om van uit uitzicht te genieten. Weer en temperatuur is goed. De golven vinden hun bestemming op het strand en de zon laat zich zien. Tijd om te gaan ontbijten. Franca heeft om 10 uur een afspraak gemaakt voor een massage. Nadat het ontbijt ging Franca naar haar afspraak samen met Irene en Fien. Peter en Peter hebben over het strand gelopen, de nieuwbouw bekeken en twee vrouwen waren bezig het onkruid uit het gras te trekken. Naar de massage gelopen waar de dames werden geholpen. Zaten met hun voeten in een badje met water, de stekkerdoos voor hun en hadden er kennelijk plezier in. Even verderop lag Henk van Gina op een massagetafel, een jonge dame was hem aan het masseren en aan het plafond waren twee beugels bevestigd. Zou op hem gaan staan en met haar voeten gaan masseren ? Het antwoord hierop moeten wij schuldig blijven. Bij een deuropening van een van de gebouwen van het resort zaten enkele leden van de Filippijnse band. Met hun wat informatie uitgewisseld. Zij spelen in Vietnam voor een periode van ongeveer 1 jaar. Missen hun familie, speciaal met kerst. Via internet houden zij contact met het thuisfront. Voordat we vertrekken heeft Gerard, Franca thee aangeboden, echter in een onverwachte beweging stoot zij de thee om. Om 12.30 uur vertrekken we vanuit dit resort, zij die nog wat willen eten doen dit of hebben een broodje hamburger besteld. Vanmiddag hebben we een rit van circa 4 uur voor de boeg om Vinh te bereiken. De rit gaat door het allerarmste gedeelte van Vietnam. Onderweg een koffiepauze bij restaurant Lamy Vien. Hier wordt een aapje vastgehouden in een kooi, honden in een ren of aan een stuk touw. De honden zijn bestemd voor consumptie. Mike geeft enkele honden wat te eten. Triest als je dit ziet omdat wij op een andere mannier naar dieren kijken er mee omgaan. Begrijpelijk is het wel dat zij de honden opeten terwijl wij ze als huisdier houden. Wij gaan ook niet goed om met kalveren en varkens. Kijk maar naar de veetransporten in Europa. Franca heeft custard cakejes gekocht. Tijdens de busreis werden er nogal wat snoepgoed, chips e.d. rond gedeeld door de diverse medereizigers. Bij een tankstation wordt een plaspauze ingelast. De toiletten stellen niet veel voor en achter de wand van de toiletten loopt de ontlasting in een goot. Omdat er veel tegelijk gebruik maken van de toiletten heb ik maar rechtstreeks in de goot geplast. Op de highway komt een jongen aanlopen met drie waterbuffels, op een ervan zit een ander jongetje. Even later komt er een soort gemotoriseerde bakfiets voorbij met meubels. De meubels steken nogal uit. Aan de overkant zit een vrouw achter de naaimachine. Mike en Dinh hebben een soort zoete ronde koeken gekocht met pindas erin en uitgedeeld in de bus. Lekker plakkerig spul. Dacht even dat ik mijn tanden er op zou stuk bijten. De bus reed Vinh binnen en om 17.50 uur arriveerde we bij hotel Saigon Kim Lien. De stroom was uitgevallen en een aggregaat zorgde voor stroom in het hotel. Vanavond hebben we gegeten in dit hotel omdat er volgens Mike niet veel mogelijkheden zijn in deze plaats. We hebben een gezellige avond gehad en het eten was goed. Omdat we morgen vroeg op moeten, zijn wij op tijd naar bed gegaan. De harde muziek buiten, kon ons niet uit de slaap houden.
Waterbuffels over de highway.
27 december 2008
Om 5.20 uur worden we gewekt, en om 5.45 uur stonden de koffers buiten de hotelkamer. Het is ons gelukt om voor Gerard ( hij was bijna altijd de eerste) beneden te zijn. Gerard is een pracht vent, altijd vroeg uit de veren en zijn lust en leven is om met de lokale bevolking te eten en met hen te communiceren. Om 6.00 uur gaat de verlichting in het restaurant aan en kunnen we gaan ontbijten. Nadat wij klaar waren in de lobby gezeten, andere gingen naar het ontbijt en ik ( Peter) hoorde sommige zeggen "laten we doorrijden naar Hanoi met dit weer". Inderdaad het regende en dit zou zo blijven de gehele dag. Echter er stond een excursie op het programma in Ninh Binh in open bootjes. Ik vertelde later aan Peter van Irene wat ik had gehoord. Afspraak gemaakt dat wij zouden vertellen dat we deze boottocht zouden doen ongeacht het weer. Een aantal heeft ongetwijfeld gedacht shit moeten wij twee uur wachten in de bus of restaurant als we daar zijn. Bovendien is het niet handig om dit te zeggen, het had immers ook droog kunnen zijn op de middag. Om 7.00 uur zijn we vertrokken en hebben ondanks de regen toch genoten van het landschap. In een klein dorpje hebben we een stop gemaakt en de lokale markt bezocht. Dit was erg leuk en hebben bij een vrouw die, de traditionele Vietnamese punthoedjes verkocht er twee besteld. De vraag wat kosten ze, stak zij twee vingers op. Ik denk 20.000,- Dong per stuk. Ik gaf haar 100.000,- Dong ( € 4,20) voor twee hoedjes. Echter zij had geen klein geld om terug te geven. Ik heb haar duidelijk gemaakt dat het goed is en zij heeft de omzet van de dag gehad. Heb er geen moeite mee om deze mensen, die leven in een uitermate arme streek, te veel te betalen en heb er ook nog een goed gevoel bij. Op de markt zie je vis, vlees, de ingewanden, groenten, fruit en dergelijke. Alles wat te koop wordt aangeboden ziet er goed uit, inclusief de vis en het vlees. Terug lopend naar de bus zien we een dorpsgek met alleen een broek aan. Mike zit bij de lokale kapper en voor een scheet en een ei, ( een appel en een ei is te duur), is Mike geknipt en geschoren. We rijden verder en bij sommige personen vielen de ogen dicht. Omstreeks 10.00 uur een koffiestop. Heerlijke koffie gedronken en in het huis, behorende bij het koffieadres, zaten mannen aan de rum met gedroogde vis. Zij boden aan, een glaasje te drinken of te proeven van de gedroogde vis. Leonie heeft de gehele voorraad pindas opgekocht, althans zo leek het wel. Langs de weg is het een komen en gaan van fietsers en brommers, vol geladen met spullen. We rijden verder naar Tam Coc. De eerste bergen doemen op en het is een sprookjesachtige omgeving. De regen valt nog steeds. Sommige denken zouden ze gaan varen. Houden het nog steeds vol dat we dit doen. Echter Desiree is ziek en tegen Annelies en Jo heeft Peter van Irene verteld dat we niet gaan varen. Immers als er een persoon ziek is en naar de doktor moet, ga je niet de excursie doen hoe jammer het ook is. In Tam Coc hebben we de lunch gebruikt en daar gezegd dat we niet gaan varen. De regen valt zodanig naar beneden dat het uitzicht belemmerd wordt en je haast niets kunt zien. Vanaf het balkon van het restaurant wat foto’s genomen van de omgeving, voor zover je dit nog kunt zien. De bergen lijken op die in HA Long Bay. De Vietnamezen noemen deze omgeving Ha Long Bay on land. Na de lunch doorgereden naar Hanoi, nog 100 km. Uiteraard hebben we genoten van de omgeving en wanneer we Hanoi naderen zien we dat er veel water op de akkers c.q. rijstvelden staat. Dit is nog het resultaat van de overstromingen van vorige maand. De weg wordt smaller en we rijden via een industriegebied Hanoi binnen. De bus rijdt langzaam omdat er honden geroosterd te koop worden aangeboden. Zij niet gestopt om van nabij een foto te maken. Blijkbaar vind de reisleiding dit niet gepast en houd rekening met de gevoelens van medereizigers. In de vroege avond, late namiddag stopt de bus bij Thang Long Opera hotel in het centrum van Hanoi. Nadat wij de sleutels hadden naar de hotelkamer en wachten op de koffers. ’s-Avonds de stad in gelopen, zoeken naar een restaurant waar we kunnen eten. Aan de noord zijde van het Hoan Kiem meer liggen de meeste restaurantjes. Omdat het allemaal smalle straatjes zijn en je snel de weg kunt kwijtraken hebben we een platte grond van het centrum meegekregen en wat namen van restaurants. Met Irene, Peter, Fien, Dorien, Leonie en Paul zijn we op zoek gegaan naar een restaurant. Dit hebben we natuurlijk gevonden en op de eerste verdieping een uitstekende maaltijd gehad. Het restaurant is genaamd Cyclo Bar, Restaurant & Garden, te 38 Duong Than street te Hanoi. Na afloop wat door de stad gelopen en Hanoi is geheel anders dan Saigon. Dit maakt het zo leuk, niets is hetzelfde en je waant je wel in China in dit gebied. Het stikt er van de kleine winkeltjes en marktjes. Drukte van belang en het is droog en een aangename temperatuur. Uiteraard was het weer tijd om de Dongs aan te vullen, doe er weer maar 2.000.000,- ( € 85,- zo bleek bij thuiskomst incl. provisie). Na een geslaagde dag terug in het hotel. Desiree was in het ziekenhuis geweest en had medicijnen gehad.
Wij gaan naar de markt
|
Azie
Thailand
Vietnam
Africa
Gambia & Senegal
Europa
Madeira
Oostenrijk Worthersee
Eur-azie
Turkye Gumbet
Turkye Kusadasi-Efeze
|
