|
Vervolg van het reisverslag. Deel 4
28 december 2008
De telefoon ging om 7.00 uur, tijd om op te staan, douchen, aankleden en van een voortreffelijk ontbijt genoten. Als je 1,5 uur voor vertrek wordt gewekt heb je alle tijd. Om 8.30 uur vertrek naar het mausoleum van Ho Chi Minh. De man is aanwezig in het mausoleum en niet in Moskou voor een grote beurt. Aangekomen bij het mausoleum merk je dat Ho Chi Minh een zeer belangrijk man is geweest voor zijn landgenoten. Militairen houden de wacht en geven instructies aan de bezoekers hoe je moet lopen en dat je respect moet hebben voor Ho Chi Minh. De fototoestellen en overige handbagage mag niet mee. Deze kun je inleveren bij Dinh en alles wordt gescand. Vergelijk het maar als je gaat vliegen. Gerard vroeg zich af waarom het zo streng was en zei het volgende "zouden ze bang zijn dat ze hem doodschieten". Wij konden onze lach niet inhouden. We naderen te voet de ingang van het mausoleum, lopen over de rode kunststof loper en komen in de ruimte waar Ho Chi Minh is opgebaard. Hij ligt in een kristallen kist met op iedere hoek een militair. In een U vorm loop je om de kist, je mag niet stilstaan. Buiten gekomen staat Dinh met onze fototoestellen en overige handbagage. Nu is er een mogelijkheid om foto’s van het mausoleum te nemen. Omdat het enigszins regent is het niet helder. Op de plaats waar het mausoleum staat is op 2 september 1945 voor de eerste keer de onafhankelijkheid uitgeroepen. De bevolking wilde dat op deze historische plek het mausoleum zou komen waar oom Ho, zoals veel Vietnamezen hem noemen, zijn rustplaats zou vinden. Zelf wilde hij dit niet. Ho Chi Minh wilde gecremeerd worden en zijn as laten uitstrooien in het noorden, zuiden en midden van Vietnam. Het volk heeft echter anders beslist. Naast het mausoleum ligt het paleis van de voormalige gouverneur-generaal van Indo China. Het gebouw is in Franse renaissancestijl gebouwd met een sierlijk smeedijzeren hek. Ho Chi Minh riep hier de regeringsraad bijeen en ontving er gasten. Zelf wilde hij niet wonen in dit paleis en heeft het ook nooit gedaan. Naast het paleis, is de woning van Ho Chi Minh met de garage, gelegen in de botanische tuin Bach Thao, alwaar hij heeft gewoond van 1954 tot 1958. De woning is sober gemeubileerd en uiteraard te bezichtigen. De auto’s die hij heeft gebruikt, zijnde een peugeot en volvo staan nog in de garage. Omdat Hij van het platte land komt waar hij de paalwoningen miste, heeft de bevolking een paalwoning laten bouwen tegenover het huis, aan de overzijde van de vijver. Deze paalwoning heeft Ho Chi Minh van nabij zien bouwen. Hij heeft er gewoond van 1958 tot zijn dood in 1969. De paalwoning almede het huis verkeren in optima forma en het is overduidelijk dat Ho Chi Minh een eenvoudig man was, geen luxe, alleen dat wat nodig is. Het leven van deze man is indrukwekkend en zeker de moeite waard om te lezen. Nabij deze woningen is het museum van Ho Chi Minh gelegen, zijn leven is hier ten toon gesteld. Wij hebben geen tijd dit te bezoeken. Het is echter wel een aanrader als je geďnteresseerd bent in het leven van deze man. Vlakbij staat de Pagode met een pilaar in het midden van een vijver met lotusbloemen. In de 11e eeuw werd de pagode gebouwd in opdracht van koning Ly Thai To als dank en eerbetoon aan de godin Quan Am. Zij die hier komen bidden hopen een zoon te krijgen. Na het bezoek aan deze monumentale en historische gebouwen door gereden naar de Hoa Lo gevangenis in Hanoi, ook genaamd Hanoi Hilton. De gevangenis stamt uit 1896 en is gebouwd door de Fransen. Tijdens de Vietnamoorlog werden hier Piloten gevangen gehouden. Mogelijk is dit de reden dat Hanoi er redelijk goed vanaf is gekomen en vrij ongeschonden de oorlog is doorgekomen. De gevangenis is vrij sinister en een bezoek is een aanrader. Hier heeft ook Mc. Cain ( de amerikaanse kandidaat voor het presidentschap in 2008) gevangen gezeten. De gevangenis vertelt de gruwelijkheden die de Fransen hebben begaan en later de Vietkong. Het volgende bezoek is aan de Literatuurtempel, gebouwd in 1070 tijdens de regeerperiodevan Ly Than Tong. Dit is de enige tempel in Hanoi uit die periode die redelijk intact is gebleven. De tempel is gewijd aan de cultus van Conficius De tempel is gebouwd volgens hetzelfde plan als de tempel van Confusius in Kiu Feou Hien, zijn geboortestad. Buiten de tempel in het parkje staan vier dames en een heer in hun beste kleding. Blijkbaar betreft het een bruiloft en met toestemming mogen we foto’s maken. Een bezoek aan deze tempel is een aanrader evenals het mausoleum en de huizen van Ho Chi Minh. Het wordt tijd voor de lunch, met de bus doorgereden en ter hoogte van het Hoan Kiem meer de bus verlaten en via de smalle drukke straatjes, over de markt naar het restaurant Little Hanoi gegaan om aldaar de lunch te gebruiken. Na afloop via de drukke maar bijzonder leuke straatjes naar het water puppet theater gegaan om daar een show van de waterpoppen bij te wonen. Inmiddels hebben Desiree Jo en Annelies zich bij de groep gevoegd. Desiree ziet er een stuk beter uit. Er is een mogelijkheid om te fotograferen of filmen. Hiervoor moet je een kleine vergoeding voor betalen. Het valt niet mee om goede foto’s te maken en de meeste zijn dan ook van slechte kwaliteit. Mogelijk gaat filmen beter. De voorstelling duurt ongeveer een klein uurtje en wij hebben ons vermaakt. De tijd vliegt voorbij. Na afloop van de voorstelling naar het hotel gewandeld. Alles ligt op loopafstand wat het bijzonder prettig maakt. Nadat wij ons hebben opgefrist zijn we naar het Hoan Kiem meer gelopen, Dit meer ligt in het hart van het koloniale Hanoi. Via de rood gelakte brug kun je naar de Den Ngoc Son tempel lopen. Voor een kleine vergoeding van 3000,- Dong ( € 0,13) kun je de tempel bezoeken. Het rood gelakte bruggetje ziet er romantisch uit. Op de brug tracht een moeder haar zoon te fotograferen, echter de jongen trok steeds een gekke bek. Aan de rand van het meer probeerde de moeder het nog een keer, wederom niet gelukt. Toen hij ons niet in de gaten had, hebben wij een foto van hem gemaakt. Hij had reeds de haarband in voor de zeer belangrijke voetbalwedstrijd tussen Vietnam en Thailand vanavond. De winnaar of als Vietnam gelijk speelt heeft de Asia cup in handen. Aan de noordzijde van het meer bij Highlander koffie gedronken op het terras op de derde verdieping wat uitzicht heeft op een plein waar het ontzettend druk is. Daarna lopen we richting winkels en restaurantjes. De avond is gevallen en wij zoeken een restaurantje om wat te eten. Hebben geen haast en genieten van de drukte om ons heen. Een vrouw klamp ons aan of we wat wilde kopen, no thank you was het antwoord maar zij probeerde het later opnieuw met een lachend gezicht. Kennelijk dacht zij, de aanhouder wint. Niet gelukt en lachend ging ieder zijn of haar weg. We hebben een restaurantje gevonden, hadden eerst onze twijfels maar zijn toch naar binnen gegaan. Hebben besteld wat we wilde hebben. Keurige bediening en het smaakte voortreffelijk. We hebben voor 158.000,- Dong ( € 6,72 ), incl. drank en toetje voor twee personen gegeten bij Restaurant Café Linh Phung, gelegen te 7 Dinh Liet street te Hanoi. De eigenaar vroeg of wij de interland wilde bijwonen op de TV, hij zette al stoelen voor ons klaar. Franca wilde wel maar ik had er niet zo’n zin in. Feitelijk interesseert voetbal mij niet zo. Wij zijn gezamenlijk richting hotel gelopen en prompt verdwaalde wij. Geen nood, wisten dat we aan deze zijde van de ringweg moesten blijven. Overal stond de tv aan en men volgde de wedstrijd die nog maar net begonnen was. Inmiddels stond Vietnam met een nul achter. Gelijkspel zou voldoende zijn. Op een punt stonden drie jonge dames te kijken naar de voetbal. Franca vroeg of het nog steeds een nul was voor Thailand. Met gebarentaal was het duidelijk. Ik liep om, om te zien waar de tv was. Bleek dat de dames naar een klein scherm keken aan de overkant van de straat. Maakte een gebaar van een verkijker en zij knikte ja en schaterde van het lachen. Uiteindelijk hebben we de juiste weg gevonden en stonden voor het hotel. Franca ging naar de kamer om de wedstrijd te volgen en ik ging de weblog even bijwerken voor het thuisfront. Later hebben we samen de wedstrijd gevolgd. In de blessure tijd maakte Vietnam gelijk uit een strafschop en heeft de Asia cup voor landenteams gewonnen. In de stad brak onmiddellijk een groot feest uit dat tot in de vroege morgen doorging. De volgende morgen hoorden wij de verhalen van de medereizigers die nog in de stad waren. Hanoi is een hartstikke leuke stad met veel bezienswaardigheden. Je kunt er wel dagen blijven om meer te ontdekken. Echter er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Het gaan is morgen aangebroken.
Straat in het centrum van Hanoi
29 december 2008
De wake up call is om 6.30 uur en al snel hebben we de koffers buiten de kamer staan. Na het ontbijt en de verhalen van gisterenavond aangehoord te hebben is het tijd om te vertrekken. Om 8.00 uur zet de bus zich in beweging en we rijden Hanoi uit. De spits valt erg mee en de chauffeur kon goed doorrijden. Net buiten Hanoi zijn de wegen breed, vierbaans met middenberm. Naar Ha Long Bay is het ongeveer 200 km. De highway nr. 1 gaat van Hanoi rechtstreeks tot de Chinese grens. Echter wij hoeven niet tot het eind van de weg. Na ongeveer 100 km. slaan we rechts af in de richting van Ha Long Bay. Onderweg zien we nieuwe fabrieksterreinen en woningen in aanbouw. Veel kleine steenfabriekjes staan er in deze omgeving en natuurlijk de zo bekende rijstvelden. In deze omgeving hebben ze maar een rijstoogst per jaar. In de krant hebben we gelezen dat er in de handwerkfabriekjes minder werk is, 20 % is inmiddels failliet, 20 % moet zijn deuren binnenkort sluiten en de overige moeten de productie verlagen. Dit heeft alles te maken met de wereldwijde financiële crises. Na een bezoek aan een handwerk fabriekje/winkel rijden we door naar Ha Long Bay. Aldaar aangekomen zullen we een boottocht van ruim 4 uur maken met lunch aan boord. De bus stopt, even een plaspauze en lopen met Mike, Dinh en Chau ( de chauffeur) mee naar de boot. Chau gaat mee, hij heeft nog nooit gevaren in Ha Long Bay en dan wordt het tijd dat hij dit deel van zijn vaderland ook kan zien. Nadat ieder zijn plaats aan boord heeft gevonden vaart het houten schip uit de haven. Een visarend cirkelt boven het schip. De kalkstenen bergen doemen op in de golf van Tonkin en na een uur varen meren we aan bij een grot. Na 160 treden omhoog te hebben gelopen kunnen we de grot met de bekende tieten en mieten aanschouwen. Terug op de boot wordt de lunch geserveerd. We varen tussen de krijtrotsen door, zien vissers op hun drijvende huizen, bootjes die de waar halen en brengen. Een meisje klimt op het schip om wat te kunnen verkopen. Het is een klein brutaaltje. Ha Long Bay is adembenemend mooi. Woorden schieten te kort om dit te beschrijven, je moet het ervaren en zien om te weten hoe mooi het is. Gelukkig staat het op de wereld erfgoedlijst. Ha Long Bay met zijn krijtrotsen is een uitloper van het kastgebergte uit China. Na ruim 4 uur varen meren we af in de haven van Ha Long Bay. De avond is nog niet gevallen en zijn benieuwd naar de zonsondergang. Gelukkig is het hotel niet ver weg en binnen 10 minuten staan we voor het Mithrin Hotel in Ha Long Bay. We hebben een kamer op de 11e verdieping met uitzicht op Ha long Bay. We wachten gespannen de zonsondergang af. Wat een gezicht die zonsondergang, alle kleuren worden te voorschijn getoverd en de bergen op zee geven het een speciaal effect. Omdat er nog geld over is van de fooienpot stelde Mike voor om gezamenlijk het laatste diner te gebruiken samen met Dinh, Chau en Dung. Het laatste gezamenlijke maal hebben we gebruikt in een restaurant te Ha Long. Het was gezellig en een afscheidspech namens de groep werd gedaan door Leo. Uiteraard heeft Mike ons ook toegesproken. Na afloop terug naar het hotel en hebben met Marianne, Henk, Gina, Paul, Leonie en Dorien nog wat gedronken in de bar op de 12e verdieping.
Ha Long Bay
30 en 31 december 2008.
We werden om 7.00 uur wakker. De bouwvakkers waren al lang aan het werk bij hotels in aanbouw. De zon was al op en Ha long Bay was al ontwaakt. Uit het raam hangen om te genieten van de golf van Tonkin met zijn krijtrotsen. Tijd voor het ontbijt. Na afloop even het dorpje ingelopen. De koffers zijn gepakt en buiten de kamer gezet. De laatste dag is begonnen en de terugreis naar Nederland staat voor de deur. Omstreeks 13.30 vertrekken we met de bus naar het vliegveld van Hanoi. Onderweg hebben we de vuile kolenstad Mho Khe gezien. Hier ligt het kolengruis op straat en word nat gehouden. Deze plaats ziet er grauw en grijs uit. De inwoners hebben last van de vervuiling maar kunnen er niets tegen doen. De kolenmijnen zijn de werkgever. Wat moet je doen? Tot de tolpoort wordt de weg nat gehouden, groenten of andere gewassen kun je er feitelijk niet verbouwen. We rijden verder richting Hanoi en zien de gebruikelijke taferelen onderweg. Een brommer met manden vol honden die een onzekere toekomst tegemoet gaan. De laatste foto’s worden genomen en als we op de luchthaven zijn aangekomen spreekt Mike voor de laatste keer de gevleugelde woorden " we staan in parkeerpositie ". Deze zin zullen we niet snel vergeten omdat hij deze altijd uitspreekt als de bus stil staat. We stappen uit de bus en nemen afscheid van Chau, Dungh en Dinh. Mike reist met ons mee naar Nederland en Dinh gaat na vele weken van toeren naar zijn vrouw en kind. Onze lange reis van Hanoi naar Hongkong en Amsterdam vangt aan. In de ochtend van 31 december 2008 om 6.30 uur staan we in de kou in Nederland. Het is –7 graden aldus de piloot. Het hotel busje brengt ons naar de auto. Nemen nog een kop koffie en krab het ijs en sneeuw van de autoruiten.
Het reisgezelschap bestond naast ons uit Fien, Peter, Irene, Gerie, Henk, Dorien, Leonie, Walter, Marian, Thea, Leo, Hans, Lenny, Henk, Gina, Gerard, Ab, Nedda, Annelies, Jo, Michael, Antoinet, Marianne, Desiree en Paul.
Terugkijkend op onze rondreis door Vietnam, wetende de geschiedenis van de 1000 jarige overheersing door China, de Franse koloniale machthebbers, de keizers die Vietnam deels in hun macht hadden met toestemming van de Fransen, de Vietnamoorlog, de killing fields in Cambodja waar het Vietnamese leger Pol Pot verdreef en de inval van China in Vietnam en de vrede die het nu heeft. Voor de inwoners van Vietnam hebben wij diep respect, de harde werkers die zo ontzettend veel hebben meegemaakt, de vriendelijkheid en het respect naar anderen. Niet te veel terug kijken, de toekomst is belangrijk. Wij hopen dat het land nu in vrede verder kan gaan met hun ontwikkeling en dat hun toekomst zal brengen wat deze mensen verdienen.
Vietnam heeft ons zeer positief verrast en is niet te vergelijken met een ander Aziatisch land. Als je de mogelijkheid hebt om dit land te bezoeken, kunnen wij het van harte aanbevelen. Het is nog puur en zeker niet toeristisch.
Daar waar wij prijzen hebben vermeld het volgende. Alleen de optionele excursies hebben we nog betaald, de overige excursies en lunches zaten bij de prijs en het fooiengeld inbegrepen, met uitzondering van de drank.
Franca & Peter
|
Azie
Thailand
Vietnam
Africa
Gambia & Senegal
Europa
Madeira
Oostenrijk Worthersee
Eur-azie
Turkye Gumbet
Turkye Kusadasi-Efeze
|
