|
Informatie over Vietnam
Geschiedenis van Vietnam.
De geschiedenis van Vietnam gaat terug tot voor onze jaartelling. De meeste tijd van het bestaan was het een vazalstaat van de Keizers van China. Voor hen die geintresseerd zijn in de geschiedenis van Vietnam verwijzen wij u naar de geschiedenis-Vietnam. Voor informatie over bevolkingsgroepen, inwonertal, geografie, klimaat, rivieren, cultuur en dergelijke verwijzen wij u naar de gegevens over Vietnam.
____________________________________________________________
Dagboek van Dang Thuy Tram
Had ik maar vleugels om terug te kunnen vliegen naar ons mooie huis in Lo Duc Street om met papa, mama en mijn broers en zussen te eten, al was het maar een nacht slapen onder de oude katoenen deken. Gisteravond droomde ik dat er vrede was gesloten. Ach, de droom van vrede en onafhankelijkheid brandt al zo lang in de harten van dertig miljoen mensen. Voor vrede en onafhankelijkheid hebben we alles opgeofferd.
In 1967 ging Dang Thuy Tram, een jonge Vietnamese arts, als vrijwilliger werken in een veldhospitaal in Zuid-Vietnam. Drie jaar later werd ze gedood door Amerikaanse troepen, vlak bij haar kliniek.
In haar dagboek, dat ze tussen 1968 en 1970 bijhield, schreef ze over haar toewijding aan haar familie en haar land, de gruwelen van de oorlog, haar verlangen naar haar geliefde en haar gevecht om zich een waardig lid van de Communistische Partij te noemen.
De Amerikaanse soldaat die het dagboek vlak na haar dood in handen kreeg had de strikte opdracht alle documenten te vernietigen.
Tegen alle voorschriften in hield de soldaat het dagboek echter 35 jaar lang in zijn bezit, en in 2005 overhandigde hij het aan de 81-jarige moeder van Dang Thuy Tram.
Dang Thuy Tram werd in 1943 geboren in Hanoi. Zij werkte als arts voor het Nationaal Front voor de Bevrijding van Zuid-Vietnam. In 1970 overleed zij op 27 jarige leeftijd.
Het dagboek van Dang Thuy Tram is vertaald in het Nederlands en genaamd:
Dagen van vuur.
Het is aan te bevelen dit dagboek te lezen. Nu wij de rondreis in Vietnam hebben gemaakt, spreekt het dagboek meer tot de verbeelding.
____________________________________________________________________
Foto van Kim Phuc
De 9 jarige Kim Phuc
De geschiedenis in vogelvlucht van Kim Phuc.
Kim is hét beeld geworden van de Vietnamoorlog:
het blote meisje dat gillend op ons af komt rennen, armen wijd, soldaten en een vlammenzee op de achtergrond. Zeg 'napalmmeisje' en ook wie deze oorlog niet heeft meegemaakt, ziet meteen de foto op zijn netvlies. Wie was dat meisje? Heeft ze de oorlog overleefd, hoe is het haar vergaan? Het verhaal van Kim Phuc - haar naam betekent 'gouden geluk' - en daarmee van Vietnam tijdens en na de oorlog, staat in het boek 'Het meisje van de foto' door de Chinees-Canadese schrijfster Denise Chong. Kim was negen toen op 8 juni 1972 bommen vielen op het tempelcomplex waar zij met haar familie schuilde. Zij en haar tante raakten gewond door het kleverige napalm, twee neefjes stierven. Zij waren slachtoffer van wat zo wrang friendly fire heet: de bommen waren per vergissing afgeworpen door uit de koers geraakte piloten van de eigen Zuid- Vietnamese luchtmacht. De journalisten en fotografen die langs Highway 1 de oorlogshandelingen van die dag hadden gevolgd, stonden op het punt naar Saigon terug te rijden toen deze bizarre vergissing zich voor hun ogen afspeelde. Toen Kim er aan kwam rennen, was de Zuid- Vietnamese fotograaf Nick Ut, werkzaam voor het persbureau Associated Press, de enige die nog een filmrolletje in zijn toestel had. Op de redactie scheelde het weinig of de foto was in de prullenbak terechtgekomen, gezien de richtlijn van AP tegen frontal nudity. Toch werd de foto de wereld in gestuurd. Die zou Ut later de Pulitzerprijs bezorgen. "Nick Ut heeft Kim en haar tante naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis gebracht", zegt Chong. "Haar ouders waren haar uit het oog verloren en wisten niet of ze nog leefde. Op goed geluk zijn ze naar Saigon gegaan en hebben alle ziekenhuizen afgezocht. Toen ze het bijna hadden opgegeven, wees een schoonmaker hen op een houten paviljoen op het achterterrein en zei: 'Daar liggen de kinderen die gaan sterven'." Kim lag daar inderdaad, met derdegraads verbrandingen over bijna een derde van haar lichaam. Ruim een jaar bleef ze in het ziekenhuis en onderging huidtransplantaties. Het leven onder het communistische regime werd steeds zwaarder. De noedelkraam van Kims moeder, Nu, die het gezin onderhield, werd onteigend. De familie zakte steeds dieper weg in honger en armoede en zag zich eind jaren zeventig gedwongen te verhuizen naar een ander dorp, vlakbij de Cambodjaanse grens. Daar raakten ze in de greep van alweer een oorlog, een waar ze nóg minder van begrepen, die tussen Vietnam en de Rode Khmer in Cambodja Kims foto was in het Westen zo beroemd geworden, vertelt Chong, dat journalisten bij elke herdenking van de oorlog naar haar vroegen. "Het regime begreep dat zij nuttig kon zijn als propaganda. Na de middelbare school wilde ze arts worden, maar ze werd zo vaak van haar studie afgehaald dat ze die moest opgeven. Toch moest ze blijven zeggen dat ze medicijnen studeerde, dat alles heel goed ging. Ze hielden haar aan een touwtje." Eind jaren tachtig mocht Kim in Cuba gaan studeren. Na een paar jaar vond ze het idee dat ze terugmoest naar die poppenkast in Vietnam onverdraaglijk. Onderweg naar Moskou voor hun huwelijksreis in 1992 vertelde ze haar kersverse Vietnamese echtgenoot met wie ze in Havana was getrouwd, dat zij asiel wil aanvragen tijdens een tussenlanding in Canada, en dat ze hoopt dat hij meegaat. Sindsdien wonen zij in de buurt van Ontario, inmiddels met hun twee zoontjes.
Graag willen wij u verwijzen naar de website van Kimfoudation
___________________________________________________________
Cao Dai Tempel.
Cao Dai is een religie die in 1926 officieel tot stand is gekomen in Tay Ninh. De volledige naam is Đại Đạo Tam Kỳ Phổ Độ. Deze religie is een mengelmoes van Boeddhisme, Taoїsme, Confucianisme, Islam, Vietnamees spiritualisme en Christendom. Cao Dai ( hoge toren), verwijst naar God. In de Mekong Delta en de provincie Tay Ninh is dit geloof het sterkst vertegenwoordigd. Dit geloof komt uitsluitend in Vietnam voor. Het geloof heeft circa 3,5 miljoen aanhangers. Het Caodisme, zoals het geloof wordt genoemd, is er op gericht te ontsnappen aan de reїncarnatie.
__________________________________________________________________
Saigon.
De officiele naam van Saigon is Ho Chi Minh stad maar de inwoners zeggen Saigon. In het begin was het een kleine Cambodjaanse haven genaamd Prey Nokor ( stad in het bos ). In die tijd kwamen er jonken en sampans uit het Kmer koninkrijk, dat toen de Mekongdelta en het huidige Saigon omvatte. Thans heeft Saigon ruim 8 miljoen inwoners en is het de economische stad van Vietnam. Het meest intressante gebied van Saigon is District 1 waar zich de koloniale gebouwen en de hotels bevinden. Dit district is te voet goed te bezichtigen en er zijn overal atm automaten waar je kunt pinnen. Restaurants zijn er in overvloed waar je tegen zeer schappelijke prijzen goed tot uitstekend kunt eten.
Het stadhuis ( Saigon).
Aan de noord zijde van de Nguyen Hue boulevard ligt het stadhuis van Saigon. Het werd gebouwd tussen 1900 en 1908 en opgesmukt door Ruffier. Vanaf het dakterras van het Rex hotel heb je een goed uitzicht op het stadhuis wat ’s-Avonds mooi is verlicht. Op het grasperk voor het stadhuis staat een beeld van Ho chi minh met een kind op zijn arm.
De stadsschouwburg.
Dit gebouw is in oude luister hersteld en ziet er perfect uit. Het werd geopend in 1900. Tot 1955 deed het gebouw dienst als schouwburg en van 1955 tot 1975 zetelde hiet het Nationale Parlement. Thans heeft het zijn oorspronkelijke functie terug.
De Notre Dame Kathedraal.
De kathedraal is feitelijk een gewone kerk welke zeer sober is uitgevoerd aan de binnenzijde. Tussen 1877 en 1880 is het in neoromaanse stijl gebouwd. Het is een markant gebouw in Saigon en een goed orientatie punt.
Het hoofdpostkantoor.
Het gebouw lijkt wel een treinstation, zeker aan de binnenkant. Tussen 1886 en 1891 werd dit gebouwd. Een must om dit hoofdpostkantoor te bezoeken wat rechts van de Notre Dame kathedraal ligt.
Het paleis van de hereniging.
Saigon na een 30 jarige genadeloze oorlog. Een klein soldaatje beklom de gevel van het presidentieel paleis, haalde de Zuid Vietnamese vlag weg en verving deze door de blauw en rode vlag van de Voorlopige Revolutionaire Regering. Generaal Minh wachtte de Vietkong op, nadat hijzelf pas 48 uur ervoor benoemd was. Hij verwelkomde kolonel Bui Tin met de volgende woorden: "ik wacht al sinds vanmorgen om u de macht over te dragen" Geen sprake van antwoordde Bui Tin. U heeft helemaal geen macht meer. U kunt niet geven wat wat u niet hebt. Na de hereniging van Noord- en Zuid Vietnam werd dit paleis het Paleis van de hereniging genoemd.
Op 30 april 1975 te 12.15 uur werd hier geschiedenis geschreven toen een tank nr. 879 van de 203de brigade van het communistische Noord-Vietnamese leger door het smeedijzeren hek reed. Dit beeld was in de hele werleld te zien. Dit moment was het symbool voor de val van
____________________________________________________________________
|
